Welcome to Russia!

Het Cyrillische alfabet is mij nog steeds onbekend, maar gelukkig ondersteunen de Russen een winkel vaak met plaatjes. Zodra ik een gebouw zie met een plakkaat van allerlei boodschappen op de gevel, is het mij duidelijk dat het een supermarkt moet zijn. Na een snel bezoekje sta ik buiten naast de motor mijn brood en kaas te snijden. Het waait stevig en dat maakt het er niet warmer op. Dat valt een aanlopende man ook op en hij komt op me af en geeft aan dat ik met hem mee moet gaan naar het кафе. Binnen in het кафе is het een drukte van jewelste. Ik word door Vic naast hem gepositioneerd aan een lange gedekte tafel. Na even alle handen geschud te hebben aan tafel wordt er een kom vissoep voor mijn neus gezet en wordt mijn shotglaasje omgedraaid. Er moet immers wodka gedronken worden. Gelukkig kan ik nog net aangeven dat ik nog met de motor verder moet en wordt mijn glas overgeslagen. De tafel verandert al snel in een symfonieorkest. De wodka en de schnaps gaan gretig rond en mijn kom wordt weer bijgevuld met soep. Zodra ik besluit dat ik weer verder moet, komt net een andere familie binnen met een “trekzak”. Verzadigd van het eten en het muzikale talent, zet ik de reis voort richting Barnaul.

Aangekomen in Barnaul neem ik mijn intrek in het eerste de beste hotel dat ik tegenkom. Ik heb hier een afspraak met Andrew die voor mij een nieuwe achterband in ontvangst heeft genomen. Na een douche en de motor ontdaan te hebben van zijn zware last rijd ik naar Andrew. Aangezien de buitenwijk een doolhof is van weggetjes en mijn GPS hier niet op voorbereid is, sta ik al snel te puzzelen met de cyrillische naambordjes. Zodra ik stop om mezelf weer even te orienteren komt er een jongen aangelopen. Vragend naar de juiste straat gebaart hij dat ik hem moet volgen en in de supermarkt kijken we op de kaart van de wijk waar ik zijn moet. Na de juiste instructies kom ik bij Andrew aan.

Andrew blijkt zelf ook een fervente motorrijder te zijn en hij blijkt ook met nain de winter een uitdaging te zoeken. Hij hangt dan een zijspan aan zijn motor, gooit die vol met jerrycans en steekt het Baikalmeer over of gaat de Altaigebergte in. Aangezien Mongolië vanwege visumperikelen er niet in zit voor mij, leg ik Andrew uit hoe ik wil gaan rijden. “Onmogelijk met jouw motor en zware bepakking!” is het antwoord. Al enigszins voorbereid op dit antwoord, aangezien ik op internet ook al las over de zwaarste adventure ride, ga ik toch teleurgesteld weer richting het hotel.

Die avond ontmoet ik gelukkig Robert, een Engelse Tenerist. Hij verblijft bij Alexander en ze nodigen me uit voor een biertje bij hem thuis. Die nacht besluiten we nog even een nachtclub aan te doen. 11717439_921460297895572_1111571144654072528_oAangezien Robert alleen maar een korte broek over heeft, worden we overal geweigerd. Uiteindelijk belanden we bij één of andere kroeg. Als ik aan de bar sta om een aantal biertjes te bestellen word ik benaderd door een Rus die overduidelijk al wat alcoholische versnaperingen op heeft. Duidelijk niet gecharmeerd van mijn antwoord dat ik geen Russisch spreek, wordt hij agressief. We besluiten weg te lopen naar buiten, waar ons al snel verteld wordt dat we beter weg kunnen gaan, want de bewuste Rus is erg agressief en hij gaf aan dat hij ons niet moest. Waarom wordt ons niet duidelijk. De eerste slechte ervaring met het alcoholmisbruik in Rusland.

Aangezien het zo’n 6000 kilometer is naar Vladivostok en ik geen idee heb over de staat van de weg besluit ik om de volgende dag een begin te maken aan de tocht door Siberië. Op de kaart kijkend besluit ik om Irkoetsk te gebruiken als eerste navigatiepunt. In Rusland staan de eerstkomende grote steden al vroegtijdig op de borden. Zo wordt het mij al snel duidelijk dat Иркутск voor Irkutsk staat en dat het nog zo’n 2000 km is. Na een uur rijden staat er ineens meer dan 2000 op de borden. P1020368Verbaast controleer ik nog eens de kaart en mijn navigatie. De richting en de weg blijken gewoon te kloppen. Al snel wordt mij duidelijk dat de Russen het niet zo nauw nemen met de precisie van de afstanden. Het is zelfs zo erg dat binnen een straal van zo’n 50 meter een afstandsverschil kan zitten van zo’n 57 kilometer!

De grote afstanden geven al aan dat Rusland een mega groot land is en als gevolg daarvan is het land niet heel dichtbevolkt. Het is dan ook heel normaal om ergens een bos of een weiland in te rijden om te kamperen. Zodra ik moe ben en er genoeg van heb, besluit ik van de weg af te gaan en een pad te zoeken van de hoofdweg af. Al snel vind ik een boerenweggetje. Ik draai het pad op en rijd net zover door tot ik verwacht er niemand meer tegen te komen. Aangezien de avond al langzaam in valt, besluit ik mijn tent op te zetten naast het pad.

IMGP1059

Zodra de tent staat wordt de benzinebrander tevoorschijn gehaald voor de gebruikelijke noodles als maaltijd en koffie met koekjes als dessert. Al snel word ik opgeschikt door het geluid van een hoop rammelend ijzer. Een blauw voertuig van Russchische makelij. De Lada stopt precies naast mijn tent. Geen idee of het de eigenaar van het land is en wat de reactie zal zijn. Nadat de man en vrouw mij in het Russisch te woord staan, wordt mij nog steeds weinig duidelijk. Dat de mensen allervriendelijkst zijn en dat ik niets hoef te vrezen blijkt wel uit het feit dat ze me meteen voorzien van een ijshoorntje. Reeds gesmolten aangezien de Lada het ontbreekt aan airco, lik ik het ijsje van mijn vingers. Na een tijdje gaat de Lada er weer vandoor om een uur later weer terug te komen. Uiteraard niet zonder weer te stoppen en trots te vertellen dat de inmiddels bemodderde Lada een “Russian Jeep” is.

IMGP1062

Tot aan Irkoetsk kampeer ik dagelijks en eet ik bij een кафе. Voor zo’n omgerekend 3 euro heb je daar een prima maaltijd bestaande uit soep, vlees, groente, iets van aardappelen en een kopje koffie om het geheel weg te spoelen.20150717_122753 Als de honger weer begint toe te nemen, stop ik bij een eettent. Het is er druk. De wodka staat her en der weer op tafel en er wordt luid gepraat en gelachen door een groep gebonkte Russen. Zodra mijn motor het terrein op rijdt wordt de interesse van de mannen gewekt. Aangezien ik de dronk van de Russen niet goed kan inschatten, twijfel ik nog even om toch maar door te rijden. Uiteindelijk wint de honger het van de angst en loop ik naar de ingang. Er wordt in het Russisch naar mij geschreeuwd en met de tekst “No Russian, Gollandia” loop ik verder. Het woord “Gollandia” wekt de interesse alleen maar meer! Een aantal mannen springen op en komen op me af. Vanwege de politieke spanningen tussen Rusland en onder andere Nederland neemt de angst het nu over van de honger. Voordat ik het weet lig ik in de armen van een zweterige Rus gekleed in een tanktop en met een omvang waar je drie keer een kloon van mij uit zou kunnen boetseren. Na twee dikke zoenen wordt het mij echter wel duidelijk dat de mensen maar weinig om politiek geven.20150711_142450 Handen worden gedrukt en ik krijg een aantal klappen op mijn schouder die elk botje in mijn lichaam doet laten rammelen. Als ik eindelijk rustig zit te eten komt de luidruchtigste van het stel tegenover me zitten. Aangezien het hem blijkbaar niet lekker zit dat ik geen Russisch kan, besluit hij hetgeen wat hij wil zeggen maar op een servetje te schrijven…in cyrillisch schrift uiteraard!

Na genoeg gekampeerd te hebben de afgelopen dagen is het tijd geworden om insectvrij te relaxen in de hoofdstad van Siberië, Irkoetsk. Ik besluit om twee dagen te blijven en dan het Baikalmeer te bezoeken. Van meerdere mensen heb ik al als tip gekregen om naar Olkhon te gaan, een eiland in het Baikalmeer. Maar nu eerst, zoals gezegd, Irkoetsk!

Kazachse schone

Het leven van een eenzame motorrijder bestaat uit de zoektocht naar benzine, een slaapplek, een bad, wat te eten en misschien nog wat liefde onderweg. Althans, dat laatste werd mij voorspeld voor Kazachstan. De zus van Borat kan immers vast nog wel wat tijd vrij maken voor mij.

Aangezien ik niet heel erg gecharmeerd ben geraakt van mijn eerdere bezoek aan Kazachstan, heb ik me voorgenomen om, na het rijderswalhalla Kirgizië en Tadjikistan, voornamelijk te gaan relaxen in Almaty om daarna zo snel mogelijk naar Rusland te rijden. Na 300 kilometer met name rechtdoor te zijn gereden, bereik ik Almaty. Om 9 uur ‘s avonds vind ik een goedkoop hotel, op een gunstige locatie. Goedkoop betekent uiteraard ook weinig luxe, maar met name het leven in de tent de afgelopen weken laat een eenvoudige hotelkamer al snel een 5 sterren appartement lijken.

In Nederland leefde het idee dat ik in Kazachstan zou blijven hangen en daar een Kazachse schone zou trouwen. Aangezien google niet echt een duidelijk beeld gaf van de schoonheid van de Kazachse vrouw, besluit ik om in Almaty internet eens te gebruiken voor een date met een lokale Kazachse. Die avond ontmoet ik Dilya; de perfecte definitie van de Kazachse schone.IMG-20150705-WA0003 Ze heeft niet het typische Aziatische uiterlijk van een Kazachse en daarom denkt de taxibestuurder dat we toeristen zijn. In het Kazachs bespreekt hij met een medepassagier het plan om het dubbele te vragen voor de rit. Hij komt uiteindelijk bedrogen uit als hij, dankzij Dilya, het standaard bedrag betaald krijgt. Aangezien Dilya erg prettig gezelschap blijkt, trek ik nog een aantal dagen met haar op in Almaty.

In de nieuwe werkweek krijgt Dilya de opdracht om in Astana voor een aantal dagen het één en ander te regelen. Aangezien ik verder toch geen plannen heb in Kazachstan besluit ik om toch maar Astana aan te doen en nog wat tijd door te brengen met Dilya. Astana is maar een paar honderd kilometer uit de richting in vergelijking met de route die ik in eerste instantie gepland had.

De weg naar Astana is weer een saaie weg rechtdoor bij een aangenaam snikheet temperatuurtje. Ik heb moeite om niet langzaam weg te dommelen. Telkens stop ik even om weer iets te verzinnen om me wakker te schudden. Als ik vervolgens een fata morgana zie in de vorm van een kudde koeien, besluit ik om van de weg af te gaan en naar het meer toe te rijden voor een duik. De track naar het meer blijkt te bestaan uit héél fijn zand. De motor danst alle kanten op, de adventureshuffle. Weer wat wakker geschud door dit ritje en na een duik in het water ga ik weer verder.P1020339 Als ik een aantal kilometer verderop een groep kamelen nader, stapt er net eentje de weg op. De kameel schrikt vervolgens als hij mij vol in de ankers ziet gaan, struikelt bijna en gaat uiteindelijk in een vreemd huppeltje de weg over. Dankzij dit akkefietje kan ik het op basis van de adrenaline weer een aantal honderd kilometers volhouden alvorens een kampeerplek te zoeken.

De volgende dag rest mij nog een aantal honderd kilometer naar Astana. Aangezien ik vroeg ben opgestaan ga ik eerst voor wat eten Karaganda binnen. Al zittend op de rand van de stoep eet ik wat onder het genot van gratis wifi. Al snel spreekt iemand mij aan. Als ik op kijk staan er twee agenten over mij heen gebogen. Benieuwd of ik als foutparkeerder te boek kom te staan of als een illegale-in-het opbaar-zittende, sta ik op. De agenten blijken echter alleen maar geïnteresseerd in mijn motor en mijn verhaal. Twee vrienden rijker, verlaat ik vervolgens het stadje om vroegtijdig in Astana te arriveren.

De zoektocht naar een hotel doet me realiseren dat de prijzen van een hotel hier duidelijk aan de hoge kant zijn. Aangezien het toch al prijzig is, besluit ik meteen ook maar een appartement te nemen met uitzicht op Beyturk. Een aantal relaxte dagen in Astana volgen. IMG-20150702-WA0001Tussen werk door ontmoet ik Dilya en de rest van de tijd struin ik wat rond door de stad en eet en drink ik wat in de diverse horeca establissementen.IMGP1049

Na een aantal dagen wordt het weer tijd om de boel in te pakken en naar Rusland te gaan, alwaar ik een afspraak heb om een nieuwe achterband op te halen. Na een aantal uren rijden richting de Russische grens begint de honger toe te nemen en wordt het tijd om eens actief op zoek te gaan naar wat eten. Als ik me net te laat realiseer dat ik een supermarkt gepasseerd ben, besluit ik om aan de rechterkant van de weg te stoppen en om 5 meter terug te rijden om vervolgens de parkeerplaats van de supermarkt op te draaien. Dit alles op de akoestische klanken van een Kazachse politiewagen. Me niet voor kunnen stellend dat ze me gaan aanspreken op het feit dat het een eenrichtingsweg is, zet ik rustig mijn helm af en doe mijn oordopjes uit. Eén agent is uitgestapt en staat naast me. Met mijn meest onnozele blik en met een grote glimlach geef ik de agent joviaal een hand en vraag waar hij vandaan komt. Dat laatste met name omdat dat het enige zinnetje Russisch is dat ik ken en het me op dit moment wel een goed idee lijkt om vrienden te worden met het lokale gezag. Dit kan echter niet voorkomen dat al snel diverse documenten overhandigd moeten worden, paspoort, rijbewijs……en aan de dwingende toon van de agent in de auto te horen blijkbaar nog iets anders. Geen idee wat ze nu precies willen, probeer ik eerst te achterhalen waarom ze uberhaupt al mijn documenten nodig hebben. De agent in de auto wordt met de minuut chagrijniger en pakt er uiteindelijk een boek bij met verkeersborden. Ik had allang door dat het inderdaad ging om de eenrichtingsweg, maar ik had weinig zin om zonder slag of stoot mee te werken aan een proces verbaal. Ik probeer uit te leggen dat het maar 5 meter betrof, maar de agenten willen van niets weten. Ze moeten mijn immigatriepapieren hebben om een boete uit te kunnen schrijven. Ik vis mijn verzekeringspapieren uit de tanktas en overhandig ze aan de agent. De man bekijkt het document en begint weer over de immigratiepapieren. Ik blijf intussen stug volhouden dat het toch echt een verzekering is voor Kazachstan. Deze chaos duurt een paar minuten, totdat de agent mijn paspoort teruggeeft, het boeteformulier wegstopt en geagiteerd roept naar de andere agent dat ze weggaan. Ik krijg nog even tekst en uitleg hoe ik weg moet rijden van de supermarkt en de agenten vertrekken weer. Ik trakteer mezelf in de supermarkt voldaan op een extra versnapering voor bij de koffie.

De grensovergang gaat weer verrassend soepel. Kazachstan ben ik zo uit en bij de Russische grens word ik al speciaal opgewacht door een Russische beambte. In 5 minuten hoor ik wel 5 keer de zin, “Welcome in Russia!”. Het belooft een aangenaam verblijf te worden in Rusland!

Kirgizië na de koffie

Na de koffie met de Fransman rijd ik verder door een fantastische omgeving. Zodra ik weer op een stijgend stuk kom, staat er een fietser met volle bepakking langs de kant van de weg. Uiteraard stop je dan even om een medereiziger te begroeten. Verbazingwekkend genoeg blijkt de fietser uit Kirgizië te komen. Hij is bezig met een rondje door eigen land. Met al het natuurschoon dat Kirgizië te bieden heeft, geef ik hem geen ongelijk. Na even gepraat te hebben, neem ik afscheid en raas ik de berg weer op.

Op de kale vlaktes van de bergen lopen overal paarden tussen de yurts door. Me afvragend of ze hier ook last hebben van een paardenvleesschandaal krul ik langzaam omhoog. Zodra ik ergens stop om een aantal zwaaiende kinderen de hand te schudden, loopt de hele familie uit. P1020325 De oudste dochter blijkt Engels te kunnen en vraagt of ik mee kom naar de Yurt om “kimiz” te proberen. Geen idee wat het is, dus ook geen reden om te weigeren, loop ik met de hele familie mee naar de Yurt. IMGP0968 De zoon van een jaar of 5 loopt trots naast me met mijn helm op zijn hoofd. Binnengekomen in de yurt wordt vanuit een grote ton een beker ´kimiz´ voor me ingeschept. Zonder een spier te vertrekken drink ik de beker leeg, paardenmelk. De beker wordt nog eens volgeschept en daarnaast krijg ik een schaal yoghurt geserveerd. Een veel zuurdere maaltijd kan je je niet wensen. Met de buik weer vol, neem ik afscheid.

Als ik mijn tocht weer vervolg kom ik de fietser weer tegen. 11707860_985617328149576_4906528808510706850_n Tynarbek vraagt waar ik die nacht slaap en ik geef aan dat ik ergens een plek ga zoeken voor mijn tent. Hij heeft echter vrienden wonen in het naburige dorp en volgens hem is het geen enkel probleem dat ik ook daar blijf slapen. Samen dalen we de berg af en komen we bij de familie aan. We worden meteen welkom geheten met thee en brood. Na de maaltijd doen we samen met de heer des huizes nog een paar shotjes wodka in de garage, waarna we ons bed opzoeken. De volgende ochtend wordt er vers brood geserveerd bij het ontbijt. Op een gegeven moment vraagt de oude man iets aan zijn vrouw, waarna een fles met iets gistends op tafel komt. Als na een tijdje eindelijk de dop van de fles is, wordt een kom vol van dat goedje ingeschonken. Ik heb nu al medelijden met de man, die dit blijkbaar gaat opeten. BAM! Tot mijn verrassing staat de kom voor mijn neus en word ik geacht deze schaal weg te werken. Geen idee wat ik eet, werk ik me door een zure emulsie met koolzuur heen. Nog voordat ik de schaal van me af kan schuiven, wordt er weer een nieuwe portie ingeschonken. Ik heb nog een dag rijden voor de boeg, dus ik werk me ook maar door deze portie heen.

Eén van de plekken die door meerdere mensen werd aangeraden is Song Köl. Een meer op meer dan 3000 meter hoogte. Aangezien de weg er naar toe erg mooi is, besluit ik om maar eens een kijkje te wagen. De gravelweg kronkelt tussen rotsgesteente door, waarna uiteindelijk de berg beklommen wordt.IMGP1007Ik kom al weer merkbaar hoger aangezien de temperatuur ook weer begint af te nemen. Uiteindelijk kom ik dan op een hoogvlakte uit met een groot meer, Song Köl. Her en der staan yurts en lopen er paarden rond.

Als ik stop om een foto te maken, komt er iemand naar me toe en vraagt of ik benzine nodig heb. IMGP1012 Me weer realiserend dat ik dat inderdaad nodig heb, maar dat ik zonder geld zit, besluit ik om de weg richting Kochkor extra rustig aan te doen. Als uiteindelijk het reservelampje begint te branden, neemt de spanning toe. Volgens mijn berekening heb ik nog voor 30 kilometer benzine nodig zodra ik de hoofdweg heb bereikt. Dat zou precies uit moeten komen met de resterende benzine in de tank! Zo efficiënt mogelijk rijdend kom ik uiteindelijk bij de hoofdweg aan ….. Kochkor 40 km! 10 Kilometer meer dan verwacht en zware regen in het vooruitschiet, waar ik in deze situatie niet zomaar voor kan vluchten met 100 km/u. Tot overmaat van ramp is de hoofdweg het eerste asfalt sinds honderden kilometers en dan ook nog eens van perfecte kwaliteit. Met 60 km/u sukkel ik over een prachtige bochtige asfaltweg. Ik betrap me er zelf op dat ik de snelheid weer langzaam opvoer. Na 70 kilometer op reserve te hebben gereden rijd ik een pompstation binnen. Uiteraard is het niet mogelijk om met kaart te betalen, dus ik gooi al mijn munten in het laatje. Precies genoeg voor een liter van het goedkoopste troep. Na precies één liter getankt te hebben, stap ik weer op om zonder stil te komen staan Kochkor binnen te rijden. Eindelijk weer geld, eindelijk weer benzine!

Een rood verlichte stok gaat de lucht in en ik word geacht te stoppen aan de kant van de weg. Ik ben al door meerdere mensen gewaarschuwd voor de politie in Kirgizië, maar dat kan dus blijkbaar niet beletten dat ik alsnog aan de kant word gezet. Reden blijkt te zijn dat ik te hard gereden heb. Ik ging maar liefst 7 kilometer te hard volgens het laserapparaat. Aangezien ik werkelijk waar geen idee heb hoe hard ik precies reed, accepteer ik de boete en meld me bij de verantwoordelijke agent. De agent heeft snel door dat ik een toerist ben, dus hij krabbelt op een papiertje een getal van 2000 Som, te voldoen ter plekke of bij een postkantoor. Aangezien ik weinig zin heb om een postkantoor te gaan zoeken om te betalen en aangezien ik ook geen 2000 Som in mijn portemonnee heb, geef ik aan dat ik hem graag wil betalen, maar dat ik geen 2000 Som heb. Vriendelijk vraagt hij mij mijn portemonnee open te trekken, waarna hij al het briefgeld eruit haalt en mij een prettige dag wenst. 520 Som armer, ga ik toch weer met een goed gevoel de weg op.

De weg richting de grens is erg verlaten. Blijkbaar is dit niet de meest gangbare route om Kazachstan binnen te gaan. De staat van het wegdek verklaart een hoop. Voornamelijk een gravelweg met her en der kuilen. Als ik de grens goed en wel over ben, valt me ineens op dat mijn jerrycans verdwenen zijn. Me realiserend dat deze de laatste kilometers voor de grens van de motor moeten zijn gevallen, draai ik me om en leg de situatie uit aan de douanier. De douanier zegt me een uur te wachten. Waarop? Geen idee! Ik dring nog eens aan en uiteindelijk mag ik terug om te kijken of de jerrycans ergens te vinden zijn. Uiteraard niet zonder eerst het hele douanecircus aan zowel Kazachse als Kirgische kant nogmaals te doorlopen. Terug rijdend over dezelfde weg kan ik niet anders dan concluderen dat een gelukkige vinder de jerrycans heeft meegenomen. Het positieve van dit verlies is dat ik hierdoor weer wat lichter ben en weer eens kan nadenken over een nieuwe bagage setup. Een mooie bezigheid voor op de saaie wegen richting Almaty!

Op ontdekking in Kirgizië

Na het indrukwekkende Tadjikistan kan Kirgizië alleen maar tegenvallen! Althans, dat is mijn eerste voorzichtige conclusie. Het eerste dat al tegenvalt is de grensovergang. Er blijkt een niemandsland tussen de Tadjikse en de Kirgizische grens te zitten. Uiteraard was ik hier niet van op de hoogte en ik begin me dan ook af te vragen of ik de grensovergang van Kirgizië niet toevallig gemist heb. Na elke bocht en na elk heuveltje hoop ik dan ook om uiteindelijk iets van een grensovergang te zien. In principe zou een fijne weg nog iets van de “stress” kunnen wegnemen, maar aan dit stukje niemandsland lijkt maar weinig aandacht besteed te worden. De ondergrond bestaat uit rode klei en met de regen/sneeuwval van de afgelopen nacht is dit op sommige plekken veranderd in een verraderlijk gladde ondergrond. Behoedzaam daal ik af over de weg om na kilometers afdalen eindelijk bij de grensovergang aan te komen. Aangezien ik de enige klant ben, zou je verwachten dat ik direct geholpen wordt. Er lijken echter eerst andere “belangrijke” zaken afgehandeld te moeten worden. Het valt me op dat het me al niet eens meer stoort en geduldig wacht ik tot mijn paspoort in ontvangst wordt genomen.

Het lijkt erop dat Kirgizië net een nieuwe belasting heeft verzonnen, want ik krijg een telefoon onder mijn neus gedrukt waar in het Engels staat dat iedereen met een auto 26 dollar moet betalen aan ecologiebelasting. Ik kan moeilijk ontkennen dat ik het niet begrijp aangezien het er in vrij duidelijk Engels staat beschreven. Het is altijd moeilijk in te schatten of je echt moet betalen of dat het een soort bijverdienste is voor de betreffende grenswachter. De eerste reactie is dan ook altijd om een reden te zoeken om niet te betalen. In een intussen verfijnde smeltkroes van Engels, Russisch en gebarentaal ga ik de strijd aan, “No car, motosikkle!”. “Motosikkle? 10 dollar!” is de reactie. “No dollar.” De beste man slaat aan het rekenen om mij vervolgens een briefje met een bedrag in Som onder mijn neus te drukken. Aangezien ik nog geen Kirgizisch geld heb, gaat de man weer in de denktank om als conclusie met een bedrag in Tadjiks geld te komen. Ik heb nog Tadjiks geld over, dus ik ga verder niet in discussie en betaal de man. Kirgizië kan betreden worden! Het gas gaat erop, ik kijk nog een keer in mijn rechterspiegel voor een laatste blik op de grenspost en………….vol in de ankers! Een indrukwekkende besneeuwde bergenpartij siert de horizon.
IMGP0950

Via de website van horizons unlimited heeft één van de eigenaren van MuzToo mij toegezegd om gebruik te maken van hun garagefaciliteiten om de onderhoud van mijn motor te kunnen doen. Aangezien het nog een aantal dagen duurt voordat ik daar afgesproken heb, besluit ik om geld en eten te halen en ergens bij de bergketen een plek voor de tent te zoeken.IMGP0952 Als ik terug rijd naar de bergketen ga ik ineens terug in de tijd en zie ik twee oude Yamaha XT500’s aan komen stampen. Wederom vol in de ankers om deze avonturiers te begroeten, vallen me de NL stickers en de PTT-post zadeltassen op. Dat kunnen niet anders dan Nederlanders zijn! Toevalligerwijs wist ik al van hun bestaan, aangezien een Zwitser mij in Oezbekistan al wees op het feit van twee Nederlanders die rond reden op oude XT’s met grote tanks (citaat Juriaan: “Een motor moet een dikke tank en noppen hebben!”). Ook zij hadden al gehoord van mijn aanwezigheid van een Canadees en een Frans stel. IMGP0951Toch grappig hoe zo’n reizigers tamtam werkt. We besluiten om samen een stukje op te rijden en het eerste deel van Kirgizië te verkennen. Kirgizië blijkt een geweldige weg te hebben richting Osh en doordat we flink zijn gedaald in hoogte lopen de machines fantastisch. Als de zon ook nog doorbreekt, is het geluk compleet; drie stampende één-cilinders in een prachtig groene bergachtige omgeving met goed asfalt. Voor die nacht vinden we op een kleine verhoging een goede plek, tussen de ezels, om de tent op te zetten.

De volgende dag rijden we in de hitte Osh binnen. Tijd om een paar dagen te relaxen, onderhoud te plegen en weer eens wat spullen te herrangschikken. Het meest bizarre aan Osh is wel de overvloed aan producten die gekocht kunnen worden. Nadat we in Tadjikistan moesten leven met wat ze hadden, hebben ze hier keuzes! Een leuke bijkomstigheid is dat de prijzen erg laag zijn. Voor een paar euro heb je al een goede maaltijd. Voor die paar euro kan je dus nog een keer een verkeerde maaltijdkeuze maken. Al snel heb ik een “favoriet” restaurant ontdekt waar ze geen woord Engels spreken; een extra ingrediënt om iets verassends op tafel te krijgen. Naast dat ik mezelf in Osh even in de watten leg, mag ook de Yamaha genieten van nieuwe olie, nieuwe bougies en een bevestiging dat de kleppen nog goed staan. De volgende dag is het tijd om de boel weer op te pakken en Kirgizië echt te gaan verkennen.

Zodra ik de volgende ochtend de motor oppak, zijn twee Franse hostelgenoten inmiddels al trots bezig met hun nieuwe aanwinst, een Lada 1500s.P1020311Het schijnt dat die S voor Sport staat, maar aan het uiterlijk te zien en aan het geluid te horen, durf ik dat toch wel enigszins te betwijfelen. In het geval ze geen goedkope auto konden vinden, waren ze van plan om een ezel te kopen. Deze schijn je al voor 200 euro te kunnen kopen. Dat bracht me nog even in de verleiding om de Yamaha te verkopen en om de reis op de ezel voor te zetten, maar volgens de Fransen was het echter een probleem om met de ezel grenzen te passeren.

Na de Lada nog even nagekeken te hebben, zover de rookontwikkeling dat toeliet, start ik de motor en ga zelf ook op pad. Bij Jalal-Abad ga ik de hoofdweg af om van daaruit het land te doorkuizen. Al snel blijkt in Kirgizië dat als je van de hoofdweg afgaat, je ook direct geen asfalt meer hebt. Staand op de stepjes is een goede gravelweg intussen niet veel anders dan een asfaltweg. Sterker nog, het voelt intussen erg comfortabel om op de stepjes te staan en licht voorover gebogen gas te geven. Langzaam brengt de weg mij terug de hoogte in. De vermoeidheid slaat echter ook toe en na een aantal dagen in het hostel is het weer tijd voor de tent. Zelfs op hoogte is het hier nog mogelijk om ergens je tent kwijt te kunnen. De Kirgizen zijn van huis uit een nomadenvolk, dus ook hier maak ik me niet echt druk over de veiligheid.
IMGP0954

Aangezien mijn geld op is en de benzine over het algmeen alleen per cash te betalen is, ga ik op zoek naar een pinautomaat. Volgens mijn wegenkaart is dit de grootste plaats in de buurt, dus als ik ergens kans van slagen wil hebben, dan moet het wel hier zijn. Ik blijk inderdaad geluk te hebben, want er is precies één pinautomaat in het dorp. Als ik de motor naast de bank tot stilstand breng, staat er meteen een agent naast me. Denkende dat ik wat fout heb gedaan, komt hij echter geïnteresseerd naast me staan met de vraag “Otkuda?”. “Gollandiya. Bankautomat?”. “No dollar!”. Hij laat me zien dat het pinautomaat buiten gebruik is. Verontrust vraag ik waar ik dan geld kan krijgen. Het antwoord stelt me niet veel geruster; ik kan een hotel nemen en vijf dagen wachten totdat de automaat is bijgevuld. Wijzend op de kaart vraag ik hem wat de volgende plaats is met een pinautomaat. Dit lijkt een plaats te zijn dat nog enigszins binnen de actieradius van mijn huidige tankinhoud valt. Uiteraard blijft dit gissen aangezien het onmogelijk in te schatten is hoeveel kilometer extra het gaat zijn door alle bochten. Als ik de motor weer wil starten, gebaard de agent mij om hem te volgen. Al volgend komen we op het politieterrein, waar hij lachend een vierkante XT600 laat zien. Veel total losser kan een motor niet zijn. “Americano, Audi…boem”. De motor heeft een Kirgizisch kentekenplaat met stickers van MuzToo. Een gehuurde machine, wat me weer doet beseffen dat het toch wel erg fijn is om langzaam in je reis te groeien en aan het verkeer te kunnen wennen. Ik neem afscheid van de agent en ga weer op pad. Op jacht naar een geldautomaat en benzine.

Langzaam begint de weg weer omhoog te krullen en ik geniet van de gravelwegen in combinatie met mijn Tenere. P1020319Als ik een bocht om rijd, zie ik ineens een bus met een frans kenteken op me af komen. Zoals dat gaat bij reizigers onderling stop ik en begroet de Fransman. Meteen wordt het voordeel van een camperbus mij duidelijk. De achterdeuren gaan open en het cafe is geopend. Er wordt me een hete koffie geserveerd onder het genot van wederzijdse reisverhalen.

De M41, Pamir Highway

Hoogtes van meer dan 4000 meter en met een piek van 4655 de op één na hoogste hoofdweg van de wereld, de Pamir Highway. Gedeeltelijk asfalt, waarvan de kwaliteit hoogstwaarschijnlijk te betwisten valt. Gedeeltelijk gravel, waarbij de vraag gaat zijn hoe dit te berijden is op grote hoogte. Het weer is zelfs in de zomer onbetrouwbaar, met mogelijk kou en sneeuw of warmte en zonneschijn. Verstoken van het moderne wifi en mogelijk verlatenheid. Wat gaan we op de Pamir Highway allemaal aantreffen. Mens en machine versus de Pamirs. Kom maar op!

Vanuit Khorog gaat het verder over de M41, het stuk dat in de volksmond Pamir Highway wordt genoemd.P1020229 Het begint weinig enerverend en al snel betrap ik me er zelf op, dat ik enigszins verveeld begin te raken. Met hoge verwachtingen ben ik aan deze weg begonnen, maar alleen de inleiding was tot nu toe spectaculair te noemen. De verveling is echter maar voor korte duur. Urenlang is het weer genieten en voldaan vind ik weer een plek om de tent op te zetten. In Tadjikistan is het heel eenvoudig en vertrouwd om een goede kampeerplek te vinden. De mensen zijn allemaal zeer vriendelijk, dus erg veel te vrezen valt er niet. Opvallend is echter dat de Nederlandse overheid voor dit hele gebied een negatief reisadvies geeft.

Het nadeel van dagen achtereen kamperen is het gemis van een douche. Hitte en het dragen van een motorpak is niet de allerbeste combinatie om lekker fris te blijven. Om dit te compenseren is het mogelijk om tussendoor even een pitstop te maken bij een sanatorium. Volkomen verbaast door het arriveren van een toerist, word ik door allerlei gangetjes geleid naar een ruimte met een sterk naar zwavel ruikend bad. Trots wijst de man de kledingruimte. Het geheel doet me nou niet meteen aan een sanatorium denken. Een hygiëne keurmerk zal het bad naar mijn idee in Europa wel nooit ontvangen. Aangezien ik me echter vuiler inschat dan mijn omgeving, duik ik zonder problemen het water in. P1020236Bij het ontbreken van een sanatorium is er altijd nog de mogelijkheid van de natuurlijke stroompjes. Her en der komen van de bergen stroompjes water naar beneden. Water dat je meteen kan drinken en uiteraard kan gebruiken om te douchen. Ideaal ook om er met je motorpak onder te staan om de boel wat schoner te doen laten lijken.

Om de lokale economie toch nog even wat te stimuleren, besluit ik om gebruik te maken van een homestay. IMGP0880De lokale bevolking probeert op sommige plekken wat bij te klussen met het aanbieden van een slaapplaats en een maaltijd. Bij binnenkomst komt een zelfgebakken brood, een schaal boter, thee en veel snoepgoed op tafel. Aangezien de weg naar het dorp toe een aardig snelle gravelweg is, begrijp ik goed dat mensen het dorpje aandoen om gebruik te maken van de faciliteiten van het guesthouse. Ik blijk echter de enige gast en schroom als hongerige asociale biker dan ook niet om het hele brood te besmeuren met dikke lagen boter en dit met een flinke slok thee weg te werken. Terwijl ik me zo in mijn eentje weet te vermaken met het wegwerken van alle geknoeide brokken brood, komt de gastheer binnen. Hij kijkt me lachend aan en tikt met zijn vinger tegen zijn hals. Een mij inmiddels bekend gebaar……er moet gedronken worden! Althans, niet als het aan zijn vrouw ligt! Een heftige woordenwisseling is het gevolg, waarna de gastheer en de gastvrouw al schreeuwend de kamer verlaten. Als ik net het gemis van een aantal shotjes wodka verwerkt heb, komt de gastheer alsnog met een fles wodka binnengelopen.P1020264 De glaasjes worden gevuld, er wordt uitbundig geproost en de fles wordt verstopt. Na een aantal wodka verder, blijft de fles echter op tafel en schuift de vader van de gastheer ook aan om wat dagelijkse brandstof tot zich te nemen. De man heeft al merkbaar een aantal glaasjes meer op, maar heldhaftig werkt hij zich door nog een aantal shots. Als de gastvrouw binnenkomt met een bord met aardappelen, is de fles leeg en is het nu aan ons om gezamenlijk het bord met aardappelen weg te prikken. Verzadigd valt de oude man naast me in slaap, gaat de gastheer weer aan de slag met z’n yaks en blijk ik volgens de gastvrouw nog een maaltijd tegoed te hebben. Geen idee of ik nog meer eten tot me kan nemen, staat er ineens een bord vol met gebakken vis en aardappelen voor mijn neus. Na ook dit tot me genomen te hebben, lig ook ik voor negen uur al voor pampus.

De volgende dag belooft een mooie motordag te worden. Vandaag ga ik via diverse tracks de hoofdweg proberen te vinden. Met het idee dat een track er niet voor niets ligt en met het gebruik van de GPS om de hoofdweg te vinden, raas ik over de hoogvlakte. Zoals de olie door het blok van de Tenere raast, zo raast de adrenaline door mijn lichaam. Prachtige omgeving, prachtige tracks en een prachtig rijdende Tenere! Maar dan speelt ineens de ontbering op waar een eenzame motorrijder op eenzame vlaktes mee te kampen heeft. De verorberde vissen van gisteren beginnen rond te zwemmen. De kans om hier een Dixi tegen te komen lijkt me net zo groot als de kans dat een Lada dit gebied ongeschonden kan doorkruizen. Net op dat moment zie ik in de verte een Lada Niva over de vlakte razen. Ijdele hoop doet me nog even in het rondte kijken, maar helaas is er verder niets van menselijke aanwezigheid te bekennen. Al ontlastende word ik al snel begroet door een geit. Geen idee waar deze beesten van leven, maar op elk ongepast moment kom je geiten tegen.

De korte onderbreking doet me goed en al snel heb ik het ritme weer te pakken. De tracks worden grimmiger en uitdagender. Soms heb ik het idee de verkeerde track gekozen te hebben, vanwege de moeilijkheidsgraad van berijden. Het lijkt er echter op dat ik de hoofdweg steeds dichter nader. En dan voordat ik er ook maar enigszins erg in heb …………..BAM! P1020272Een lang overwogen keuze om de zijkoffers te verkopen en zijtassen te kopen betaald zich uit. Met mijn been onder de zijtas lig ik languit in de modder onder de motor. Waarschijnlijk overmoedig geworden door het gemak waarmee de Tenere zich laat rijden, heb ik de mogelijkheid van gladheid veroorzaakt door een stroompje, naast me neergelegd. Met de Tenere weer op het rubber, de bagage weer gefatsoeneerd en met een extra deuk in mijn ego, gaat de rit verder. Op weg naar de hoofdweg en de eerste hoge pas.

Op de hoofdweg aangekomen dient de volgende uitdaging zich aan. Het lijkt erop dat de Pamirs in de competitie met mens en machine wordt bijgestaan door de weergoden. P1020260Aangezien ik een hekel heb aan alles wat spontaan uit de lucht komt vallen, gun ik mij en de Tenere geen pauze. De Tenere wordt nog even goed de sporen gegeven, “Eat dust Jupiter!”. Door de repetitie van het rijden van de diverse tracks, is het feit dat de hoofdweg bestaat uit gravel, van ondergeschikt belang. Ik kan me maar op één ding concentreren, hoe meer snelheid ik maak hoe meer stof er voor Jupiter is om zich in te verslikken. Na een enerverende dag rijden is het uiteindelijk weer tijd om mezelf en de machine wat rust te gunnen.

Sfeerloze dorpjes laten me besluiten om weer wat eten in te slaan en ergens een plek te zoeken om de tent op te zetten. De benodigde noodles en water worden aangeschaft. Vragend in de winkel naar brood wordt ontkennend gereageerd. De aanschaf van een zak koekjes voor bij de noodles en als ontbijt is het gevolg. Ook fruit lijkt men hier niet te kennen en als groente heeft men de keuze uit tomaten of komkommers. De Pamirs, een droomparadijs voor de creatieve kok! Uiteindelijk vind ik net voor de buienen mijn ideale kampeerplek en strijk neer voor de nacht.
P1020284

Meer dan 4500 meter hoogte! Het 50 pk sterke hart van de Tenere gaat als een razende te keer. De bestuurder begint twijfels te krijgen over zijn aandachtsvermogen op deze hoogte. Ik ga echter niet de zwakste schakel zijn en spoor met een bruukse handbeweging de Tenere nog eens aan. Gravel spat alle kanten op. Het is ijzig koud, het hagelt en sneeuwt en uiteraard werkt de handvatverwarming in deze situaties niet naar behoren. Aangezien ik al mijn zintuigen nodig heb om op een enigszins normale manier een motor te besturen, rijd ik altijd rond met zomerhandschoenen (lees: lekker dun, dus meeste gevoel over gas, koppeling en rem). P1020292 Onderweg wordt dus even gestopt om de handen weer wat op te warmen aan het blok. De Tenere blijkt als reisgezel een zorgzaam type. Zonder grote problemen hebben we samen de Pamirs verslagen. Kan Tadjikistan als land nog overtroffen worden? Kyrgystan, verras me!