Vladivostok!

Na tijdens het eten aan tafel gezet te zijn bij een drietal truckers en aangestaard te zijn door een aantal families wacht mij buiten de confrontatie. Zodra ik me prepareer om weer op de motor te stappen, komt de eerste al even buurten. Waar ik vandaan kom, waar ik heenga en of hij een foto mag maken. Dit leidt tot de bizarre situatie dat ineens alle stoere truckers met mij op de foto willen. Na de truckers willen ook de kinderen van de families met mij of met de motor op de foto. Als ik dan eindelijk wil opstappen komt er iemand op me af en hij geeft aan dat ik nog even moet wachten. Na een paar telefoontjes zegt hij mij om naar de dichtstbijzijnde stad te rijden. Daar wacht over een uur iemand op mij om me te helpen. Op de één of andere manier lijkt iedere Rus mij te willen helpen, terwijl ik zelf niet eens weet waarmee. Na deze onduidelijke instructies ga ik van de hoofdweg af en rijd over kleinere wegen naar de betreffende stad. Aangezien er na een half uur wachten nog niemand is verschenen, besluit ik om gewoon door te rijden over deze weg richting Khabarovsk.

Al zo vaak voor gewaarschuwd, maar nu op deze detour is het dan toch echt zo ver. “Stop! Politie!” Ik zet de motor aan de kant en al snel blijkt de taal weer een barriere. Geen idee wat ik fout gedaan heb, overhandig ik mijn paspoort en mijn rijbewijs. Terwijl de agent mijn papieren bestudeert komt er een Honda Goldwing voorbij gereden. P1020376 Zodra de Goldwingrijder mij ziet, stopt hij en loopt op de agenten af. Geen idee wat er allemaal besproken wordt, maar voor dat ik het weet heb ik mijn papieren terug en komt de Goldwingrijder op me af. “Volg mij!”. Geen idee waar ik nu weer in beland, volg ik hem. “Is hij ook van de politie?” “Word ik naar het politiebureau geleid?” Aangezien het gas er flink op gaat en ik de stad binnen no-time in mijn spiegels zie verdwijnen, lijkt het er niet op dat ik met een agent te maken heb. Ineens verlaat de Goldwing de hoofdweg en rijdt een klein zijweggetje in. Niet in me op komend dat de man kwaad in zijn zin heeft, volg ik de Honda. Ik ben benieuwd waar ik zal belanden. Zodra ik me dat afvraag gaat ineens op een verlaten landweg de rem er op. Geen idee wat hier te doen zou zijn. Voordat ik ook maar enigszins een positieve wending kan bedenken, komt de man op me af gelopen.

Al snel blijkt de man maar matig Engels te kunnen. Het word me dan ook nog steeds niet duidelijk wat er nu moet gaan gebeuren. Als hij mijn antwoord heeft op de vraag waar ik heen ga, begint hij druk te bellen. “Zodra je daar in de stad bent, moet je de eerste rechts gaan en daar zie je MC Blagbike. Daar kunnen ze je helpen. Ik heb gezegd dat je er over twee uur bent”. Aangezien de man mij waarschijnlijk van de politie heeft gered en me een adres heeft gegeven om te bezoeken, bedank ik hem en ga er snel weer met de motor vandoor. Een Russisch uur loopt namelijk niet helemaal synchroon met mijn klok. Zodra iets een uur duurt, doe ik er toch wel twee keer zo lang over.

Zodra ik de stad binnen rijd, sla ik de eerste weg rechts. Niet echt hoopvol gestemd dat ik ook meteen goed zit rijd ik de weg af. Ineens zie ik op een container MC Blagbike staan en ik rijd het grindpad af totdat ik een aantal motoren zie staan. Ik blijk niet de enige gast. P1020377 In de garage staan twee Koreaanse motoren, waarvan één niet rijdbaar meer is. Het geluid van de Tenere doet de aanwezige hoofden draaien en voordat ik het weet sta ik met een biertje in de hand. “Je kunt in het clubhuis slapen! Geen probleem!”. Een gratis overnachting sla ik natuurlijk nooit af en ik besluit om voor deze nacht intrek te nemen in het clubhuis met de twee Koreanen als kamergenoten.

Het is een komen en gaan van blagbikeleden en in de avond zijn er nog een aantal over. “Wodka! Het is traditie om met onze gasten wodka te drinken.” Zit ik net lekker in mijn bierritme, komen ze weer met die vervloekte wodka. De eerste wordt door iedereen makkelijk achterovergeslagen. De tweede zorgt al voor wat scheve gezichten en bij de volgende ronde komt er ook Chinese troep op tafel. Volgens de Russen smaakt het in zakjes zittende Chinese goedje naar ananas, maar het lijkt meer op een cocktail van veel verschillende soorten chemicaliën. Al snel dit spul afslaand, komen ze ineens met een waterfles met een geheimzinnig brouwsel. Na een shotje ongedefineerde vloeistof wordt uit de kast een microfoon en een gitaar getrokken. De Russen zingen uit volle borst een aantal liederen waarna de Koreanen de Gangnam Style ten uitvoer brengen. Na een happyhardcoresessie van mijn kant, kan de fles weer open en vliegen de shotjes in het rond.

Zodra ik bijkom uit een diepe coma, zie ik ineens een vrouw tegenover me zitten. Ze kijkt me lachend aan en de enige overgebleven Rus praat in zichzelf en bedruipt zichzelf met nog wat wodka. Naast me ligt een Koreaan op de grond en op tafel ligt het andere Koreaanse hoofd. Wat een slagveld! Beroerd en met een smaak van de Chinese wodka in mijn mond hijs ik me overeind. Dit heeft als gevolg dat de Rus zijn monoloog tegen mij begint te houden en zo word mij ook al snel duidelijk dat zijn vriendin naast hem zit en dat hij over een uur of 5 moet beginnen op zijn werk. Geen idee of hij dat ook daadwerkelijk voor elkaar heeft gekregen, maar zodra ik de volgende dag wakker word, voel ik me alles behalve fit. De geur van de gemorste chinese chemicaliën kan ik maar moeilijk verdragen, dus ik maak me dan ook zo snel als mogelijk uit de voeten.

Na een paar honderd kilometer heb ik er weer genoeg van en besluit om in een hotel wat bij te komen. Aangezien ik in een kleine stad ben, vraag ik me af of ze überhaupt wel een hotel hebben. Als ik voorbijgangers vraag waar ik kan slapen, blijkt dat het oude vervallen Russische gebouw een hotel te zijn. Verhit, vermoeid en nog steeds beroerd vraag ik binnen of ik hier kan slapen voor één nacht. “Oh, je wilt in het hotel slapen? Ik zal even bellen, dan komt er over een uur iemand van de administratie.” Verbaasd over het feit dat er niemand van de administratie aanwezig is, vraag ik alvast om een sleutel. Struinend door het gebouw is het wel duidelijk dat ik de enige gast ben……sinds 1970.

In een kamer waar hoogstwaarschijnlijk in 50 jaar niets is veranderd plof ik letterlijk neer op het bed. P1020379 Keihard! Zodra ik gebruik wil maken van de kraan stroomt er een hoop bruine smurrie uit de kraan. De douche geeft een paar druppeltjes water en de wc is hoogstwaarschijnlijk ook al in jaren niet meer gebruikt. Voordeel is dan weer wel dat de prijs ook niet al te hoog is. Prima kamer voor mij dus!

Zodra er geklopt wordt staat de vrouw van de administratie voor mijn deur. “Je kan beter je motor binnen zetten. Het is hier niet veilig!” Mensen waarschuwen me regelmatig, maar tot nu toe kan ik alleen maar positief zijn over de mensheid. Mijn spullen, op mijn zonnebrillen na, worden tot nu toe gewoon met rust gelaten. Bovendien ben ik in mijn eentje, dus af en toe kan je niet anders dan de boel onbeheerd achterlaten. Ook nu met een motor achter een gesloten hek en met twee sloten, maak ik me niet echt zorgen.

Na een aantal dagen rijden in hete omstandigheden over goede Siberische wegen en in een prachtige omgeving is het dan zover……Vladivostok! IMGP1108 Zodra ik de stad in rijd word ik aan de kant gezet door een automobilist. De man vraagt naar mijn plannen en geeft me zijn telefoonnummer voor het geval er problemen zijn. Op deze manier heb ik in Rusland al aardig wat telefoonnummers en mailadressen van mensen mogen verzamelen. Prima volk, die Russen!

Volgens het vervoersmaatschappij, die me helpt bij het transport van mijn motor naar de andere kant van de plas, is het het makkelijkst om via Zuid-Korea de motor te verschepen naar Canada. Aangezien ik vier dagen te vroeg ben, laat ik Yuri weten dat ik al gearriveerd ben in Vladivostok en of er nog zaken geregeld moeten worden voor transport. Al snel krijg ik een reactie met als antwoord dat er begin volgende week geen mensen aanwezig zijn bij customs en dat ik dus zondagmorgen bij hem langs moet komen om de boel te regelen en customs te bezoeken. P1020386 Dit betekent dat ik het na maanden samen zijn met mijn motor een aantal dagen zonder motor moet gaan stellen. Me vermakend met de overige hostelbewoners, wat stadswandelingen en het nuttigen van koffie, breng ik mijn dagen door. Eindelijk is het dan woensdag, de dag van vertrek naar het voor mij onbekende Zuid-Korea. Geen idee wat ik daar kan verwachten. Op de diverse motorfora wordt maar weinig aandacht besteed aan het motorrijden in Zuid-Korea. Een totale verrassing wacht!

Kilometers vreten in Siberië

“Nee onmogelijk, die weg is onbegaanbaar” is het antwoord dat ik krijg als ik vraag of dat de weg naar Olkhon is. Meestal kan je dat soort adviezen beter ter harte nemen, maar aangezien ik weet dat Olkhon door meer motorrijders wordt bezocht, besluit ik toch de betreffende weg in te slaan. Een mooi pad door een bosrijk gebied opent zich voor me. De totale weg zou iets van 200 kilometer bedragen. Geen straf over een goed offroad pad door een mooie omgeving. Hoe verder ik kom veranderd de ondergrond in de door mij gevreesde rode kleiachtige ondergrond. Her en der staan nog plassen van een regenbui van de dag ervoor en er zijn diepe geulen getrokken door het pad door mogelijk een Kamaz of een UAZ. IMGP1076 Gestaag vorder ik dertig kilometer. Het pad wordt echter merkbaar slechter. Het feit dat er weer regen aan zit te komen, bevordert mijn gemoedstoestand niet echt. “Waarom rijd ik überhaupt op deze weg? Kan ik niet beter omdraaien en de weg richting Vladivostok vervolgen in plaats van een doodlopende weg te berijden?”. Deze gedachten in combinatie met de geldigheid van mijn visum doet mij al snel concluderen dat ik hier niet mijn motor of lijf aan wil wagen. Ik besluit om dezelfde weg maar weer terug te gaan.

Om toch nog even in het Baikalmeer te kunnen staan, besluit ik om bij terugkomst op het asfalt een doorgaande gravelweg op te draaien. Aangezien het weekend is, lijkt het extra druk. In een wolk van stof vorder ik gestaag. Als ik me realiseer dat ik geen hand voor ogen zie en me laat leiden door de achterlichten van de auto voor me, besluit ik het gas open te draaien en mezelf weer wat zicht te creëeren in een iets meer stofvrije omgeving. Aan het eind van de weg kom ik op een plek waar diverse mensen zijn neergestreken om te kamperen. Al snel krijg ik bezoek van een familie, die benieuwd zijn waar ik vandaan kom. Ik word al snel uitgenodigd bij hun tent en krijg daar een maaltijd onder de neus geschoven. Onder het genot van een bord boekweit vragen ze zich af waarom ik hier ben en niet in Olkhon. Op mijn antwoord dat de weg niet heel erg goed was, kijken ze me verbaasd aan. De weg is immers net volledig vernieuwd. De kaart erbij pakkend, blijkt dat ik eerst helemaal om had moeten rijden voor de doorgaande weg. Begint al aardig het verhaal van de reis te worden, het missen van eindbestemmingen door het kiezen van de verkeerde aanrijdroutes. P1020364 Na nog een aantal lokale eettips voor onderweg stap ik met een volle maag weer op de motor en rijd weer terug naar Irkutsk om vervolgens de weg richting Vladivostok te vervolgen.

De ingang naar de in mijn ogen ideale slaapplek voor die nacht is geblokkeerd. Naast de blokkade zie ik een struik waar misschien nog wel een doorgang te forceren is. Ik overleg even kort met de Tenere. Inmiddels al zo’n 3 maand solo op de weg, doet rare dingen met je. “Dat struikje daar … wat denk jij? Gaat niet lukken he?” zeg ik nog enigszins terughoudend. “Haha Jankerd! Gaat jou niet lukken bedoel je!” is het antwoord. In voor een uitdaging manouvreer ik de motor zodanig dat ik denk dat ik er door moet kunnen. Met het toenemen van de toeren van de Tenere, neemt ook mijn hartslag toe.

De takken slaan links en rechts om me heen. De motor knalt van de ene naar de andere hobbel. Het achterwiel breekt uit in een spoor van modder. Niet meer gevreesd voor dit soort gebeurtenissen trekt de motor zich automatisch weer recht, waarna ik ineens midden in een open veld sta. IMGP1128Een weiland waarvan ik niet het enige levende wezen ben die daar wel een mooie plek in dacht te zien. Een welriekende motorrijder als avondeten; vliegen en muggen zoemen om mij heen terwijl ik de tent op zet. Als de tent staat duik ik meteen de tent in. Gelukkig voor mij staat er die avond regen en onweer op het programma. Ik hoef me dus niet kapot te zweten in de hitte van mijn tent.

De volgende dag regent het lekker door en de rit wordt voortgezet in de stromende regen. Gelukkig ben ik niet de enige die lijdt onder het slechte weer. In de verte zie ik een tweetal koplampen door de regen opdoemen. Twee handen gaan omhoog en ik zie grote tanken in combinatie met ptt-post tassen. Dat moeten Juriaan en Linda zijn. Ik gooi het stuur om, spoor de motor even extra aan en rijd ze achterna. Na duizenden kilometers gereden te hebben nadat ik ze voor het laatst heb gezien in Osh, kom ik ze hier in Rusland weer tegen. Ondanks de afstanden blijft het blijkbaar toch een kleine wereld. Dat wordt nog eens bevestigd als de Engelse Tenerist Robert mij een berichtje stuurt met een foto van de Duitse Matthias die ik in Uzbekistan had ontmoet. Samen rijden ze nu door Mongolië.

De afstanden in Rusland zijn lang, maar gelukkig is er genoeg gelegenheid om even te stoppen voor noodzakelijke behoeftes als het drinken van koffie en het afscheiden daarvan. Na gestopt te zijn bij een parkeerhaven om mezelf weer even te verlichten, valt me ineens op dat mijn achterband er wel vrij leeg uit ziet. Een snelle meting geeft een schamele één bar weer. Het is snikheet, de vliegen zoemen om mijn hoofd en ik kan niet anders dan de strijd aan te gaan om de achterband te gaan repareren. Aangezien de achterband na zo’n 20.000 kilometer wel redelijk op is, besluit ik meteen de nieuwe TKC erop te leggen. Het zweet gutst van mijn hoofd als ik probeer de Heidenau van de velg te halen. Een gestopte trucker vraag ik voor de zekerheid maar even om een extra voorraadje water. P1020372 Na eindelijk de stugge Heidenau vervangen te hebben door een heel wat soepelere TKC in combinatie met een nieuwe binnenband kan ik eindelijk de achterband weer oppompen …………… psssssssssssssssssssss. “Fuuuuuuuuck! Vieze vuile klote band!” Lek! Tijdens het opleggen van de TKC heb ik blijkbaar de binnenband lek gestoken. Zwart van het kettingvet, wit van het talkpoeder, en nat van het zweet kan de hele exercitie nog eens overgedaan worden. Na de oude binnenband geplakt te hebben kan het spel met de bandenlichters weer beginnen. Dit keer blijft de lucht in de band en met nieuwe tranmissiedempers loopt de motor weer fantastisch. Tijdens het rijden echter “Fuuuuuck!”, de rijrichting van de band. Ligt de achterband er wel goed op? Is de rijrichting van de band correct? Bij het tweede keer vervangen van de binnenband heb ik door vermoeidheid door de hitte, door de irritatie van de vliegen en de mensen die hun kinderen voor mijn neus aan het uitleggen zijn dat dat een motor is, vergeten op te letten of de achterband er wel juist op ligt. Aangezien de motor perfect rijdt, maak ik me niet al te veel zorgen. Toch maar even een snelle controle doet me concluderen dat het geluk dit keer aan mijn zijde is.

Als ik die avond een plek zoek om te kamperen besluit ik een bospaadje in te rijden. Mij niet voor kunnen stellende dat hier een auto kan komen, besluit ik om mijn tent aan de rand van het pad op te zetten. Zodra ik klaar sta om de dagelijkse optuigwerkzaamheden uit te voeren, hoor ik een hoop herrie en kijk ik ineens in de koplampen van een UAZ. Vergetende dat ze in Rusland ook echte offroad auto’s maken ben ik er vanuit gegaan dat hier geen auto’s zouden komen. Raggend door de bosjes, rijdend door diepe geulen, klimmend over een boomstam, komt de UAZ voorbij. Prachtig, wat een land! Geen idee waarom mensen een Landcruiser kopen als er ook zoiets bestaat als een UAZ! Toch me enigszins betrapt te voelen, besluit ik toch maar een andere plek te zoeken. Als ik een nog slechter uitziend bospaadje in ga, is het raak…………BAM.

P1020373

De Tenere maakt duidelijk dat het tijd is om hier maar eens te gaan kamperen en legt zichzelf op één wang. Compleet gesloopt van deze dag geef ik gehoor aan de wens van de Tenere. Ik haal de bepakking eraf, zet de motor weer overeind en de tent wordt midden op het pad gezet. De UAZ die hier nog komt, moet maar even geduld hebben.