Chaos afgewisseld met rust

Na in Guadalajara erop gewezen te zijn dat Mexico-Stad zeker de moeite waard is om te bezoeken, besluit ik om ook maar een aantal dagen in Mexico-Stad te gaan rondhangen. In plaats van de hoofdweg te pakken, rijd ik over de wat kleinere wegen richting de metropool. Als logisch gevolg betekent dit ook dat er meer tijd nodig is om er te komen en dat ik dus ook weer in mijn tent kan gaan slapen.

Waar het de eerste dag haast onmogelijk lijkt om een kampeerplek te vinden, is het de tweede dag een kwestie van een van de vele paden te kiezen die een groot bos in leiden, om vervolgens over de dennennaalden net zo ver het bos in te rijden, totdat je niet meer zichtbaar bent vanaf het bospad.
IMGP1693 Die nacht lijkt het erop dat niets meer zichtbaar is vanaf het bospad; de tent wordt gehuld in complete duisternis. Zodra ik me tijdens het kijken van een film verbaas over het feit dat er geweerschoten te horen zijn in een tijdperk dat er nog geen sprake was van aanwezigheid van enig vorm van zulk wapentuig, realiseer ik me dat de geweerschoten deel uitmaken van mijn eigen omgeving. Aangezien mijn tent, door het licht van de laptop, lijkt op een of andere houseparty, klap ik deze snel dicht en besluit vervroegd te gaan slapen.

Zodra ik wakker word, blijkt het ochtend te zijn en heb ik de nacht dus weer overleefd. De motor wordt weer beladen en het laatste stuk naar Mexico-stad kan worden ingezet. Zodra ik in een voorstad kom, word ik voor het eerst aangehouden door de Mexicaanse politie.
“Waar kom je vandaan?”
“Nederland.”
“Nederland?!”
“Ja, ik reis de wereld rond op mijn motor.”
“Mag ik een foto maken?”
Het is werkelijk waar een raadsel wat de politie als taakstelling heeft in Mexico, maar het is duidelijk dat het in ieder geval niets te maken heeft met verkeersovertredingen. Mogelijk dat het verkeer regelen een taakstelling zou moeten zijn, maar daarin zijn ze zo beroerd, dat ik me niet kan voorstellen dat dat het zou moeten zijn. Overal waar de politie het verkeer regelt, loopt de boel gigantisch in de mist. Al typend op een telefoontje wappert een agent wat met z’n hand, waarna bijna iedereen maar gewoon begint met rijden. Motorrijders (uiteraard zonder helm) met een passagier, waarvan het broekje korter is dan door de kerk is voorgeschreven, kunnen nog een beetje aandacht krijgen van oom agent, maar voor de rest is het voornamelijk een groot wild west show in het verkeer. Snelheidsovertredingen, inhaalverboden negeren, rechts inhalen en spookrijden, alles lijkt toegestaan.

De chaos van Mexico-Stad uiteindelijk overleefd te hebben, parkeer ik die middag in de garage van een hotel. Tijd om de omgeving maar eens te gaan verkennen en op zoek te gaan naar een koud biertje. De omgeving blijkt te bestaan uit vele eet- en drinkgelegenheden gecombineerd met het een en ander aan bezienswaardigheden. Kortom, voldoende vermaak om de komende dagen mee door te komen.

Tijdens de onderhoudsbeurt in Guadalajara wees de monteur er mij op dat er erg veel speling zit tussen het achtertandwiel en de achteras. De transmissiedempers, die hoogstwaarschijnlijk versleten zijn, hadden ze niet op voorraad en aangezien ik zelf nog reserve bij mij heb, besluit ik om deze zelf maar te vervangen. Na de dempers vervangen te hebben, valt het me op dat het luchtfilter niet vervangen is tijdens de onderhoudsbeurt. De dichtstbijzijnde Yamaha dealer kan een filter bestellen, maar dat betekent weer een extra week in Mexico-Stad. Aangezien het na een aantal dagen in de metropool alweer begint te kriebelen om te rijden, besluit ik maar eens om een toeristisch rondje te gaan maken in de buurt.

De tolweg proberende te vermijden rijd ik over gravel-, zandwegen en door achterbuurten. Blokken met bouwvallen worden verbonden door ooit gewezen wegen.
“Hmmm, waarschuwden ze me niet om niet zomaar in elke buurt over straat te gaan?”
“Zou dit zo’n buurt zijn?”
De paranoia slaat toe.
“Waarom staat dat mannetje daar op de hoek van de straat zo naar mij te loeren? Straks belt hij met z’n makkers even verderop dat er een toerist aan komt om me vervolgens op te wachten.”
Na een kwartiertje offroaden door de straten, kom ik op een landweggetje uit. Waggelend over het zand, zie ik op mijn navigatie de hoofdweg langzaam uit het beeld verdwijnen. Aangezien ik vandaag nog het plan had om een piramide te bezoeken, besluit ik maar om toch maar de gemakkelijke weg te kiezen en verder te gaan over de tolweg.

Na het betalen van een euro tol en het entreegeld voor Teotihuacan, sta ik een hoop opgestapelde stenen te bekijken. IMGP1699 De piramide lijkt te beklimmen te zijn, dus ik besluit om mijn weg omhoog maar eens te zoeken. Het resultaat is een uitzicht over de ruines van de oude stad. Na de laan van de doden afgelopen te hebben en de zon steeds meer naar het westen te hebben zien gaan, wordt het tijd om de motor weer te bestijgen en een plek voor de nacht te zoeken.

Kilometers lang alleen maar velden met cactussen. Hoe toepasselijk zou het zijn om hier een nacht door te brengen. IMGP1703 Vanaf de hoofdweg, rijd ik een zandpad op om een paadje in een veld met cactussen te ontdekken. Naief rijd ik het pad af om vervolgens bij een ideale kampeerplek tot stilstand te komen. Zodra ik van de motor af stap, realiseer ik me dat de cactussen nogal stevige doorns hebben. Op het pad groeien planten met dezelfde kwaliteit aan doorns. Afgebroken stukken cactus, maken het pad tot een nog grotere uitdaging voor het rubber van de Tenere. Enigszins bevreesd voor een doorn in mijn band, loop ik het pad weer terug om het te ontdoen van allerlei stekeligheden voor de terugweg. Het spoor, die de Tenere heeft achtergelaten, lijkt precies allerlei doorns ontweken te hebben.
“Oeffff, waarschijnlijk kan de frustatie van het bandenplakken achterwege blijven!”.

De volgende dag blijken de banden nog vol met lucht. Over het doornvrij gemaakte pad ga ik weer op weg over mooie kronkelende wegen. Zodra ik echter het woord taco’s zie staan op een bord, ga ik vol in de ankers. Taco’s, iedere dag en op elk moment weer een feest voor de smaakpapillen. Het tacovrouwtje is verheugd om iemand uit “Hollanda” in haar 3 tafels tellende restaurant te mogen ontvangen. Na drie taco’s stuurt de vrouw haar dochter erop uit om “paste” te halen voor mij. Paste is een regiospecifiek gerecht en volgens de vrouw moet ik dat toch echt geproefd hebben. Na verzadigd te zijn met voedsel, start ik de motor. De vrouw en dochter zwaaien me al lachend uit terwijl ik de straat opdraai. Via een mooi landweggetje beland ik uiteindelijk weer op de hoofdweg.

IMGP1718

Mexico lijkt wel overal verborgen (en niet verborgen) schoonheden te hebben. IMGP1723 Als ik besluit om een bord te volgen met Prismas Basalticos, kom ik terecht bij een aantal watervallen die neer klateren op de daar onder liggende basaltblokken. Een goed onderhouden park met bijgelegen kampeergronden, maakt het voor mij een makkelijk dagje; ik hoef niet meer op zoek naar een plek om te kamperen.

Zodra ik de volgende dag een bocht uit accelereer, komen er twee zichtbare overlanders me tegemoet op 250CC Yamaha’s. Waarbij je bij andere motorrijders ter begroeting een hand opsteekt, ga je bij een medeoverlander vol in de ankers, draai je om en begin je een gesprek over de reis en het ideale materiaal voor de reis. Zodra ik afscheid heb genomen van de Canadezen, zet ik mijn reis voort naar Tolantongo.

De navigatie leidt me van de doorgaande weg af en brengt me op een snel stijgend bergpad. Het pad dat eerst nog voorzien is van platen beton, veranderd al snel in gravel. Een eenzame reis door de bergen is het gevolg. Het pad blijft maar stijgen, met prachtige vergezichten als gevolg. Zonder al teveel moeite verwerkt de Tenere de tientallen kilometers aan gravel.

IMGP1759

De verbazing over het feit dat het zo rustig is op weg naar een toeristisch hoogtepunt wordt al snel weggenomen als ik ineens op een kruispunt sta met een gloednieuwe brede asfaltweg. Blijkbaar is er een makkelijker en meer doorgaande weg naar Tolantongo; diverse bussen kruizen ineens mijn pad.

Grutas de Tolantongo is gelegen in een canyon, die doorkliefd wordt door een warmwaterrivier. IMGP1775 Vanaf de bergen stroomt het warme water de grotten in om uiteindelijk via de rivier naar beneden te komen stromen. Een klein paradijsje waar je als toerist gebruik van kunt maken door in de rivier te zwemmen of in de grotten te verblijven. De bijgelegen kampeergronden maken het ideaal om de nacht daar ook door te brengen. IMGP1790 Dit geeft me wat meer tijd om me op te laden om weer naar Mexico-Stad te gaan om mijn luchtfilter op te halen.

En dan beland je de volgende dag weer in de chaos van Mexico-stad, verkeer, getoeter, lawaai, sirenes en voornamelijk veel file staan. Na uren van chaos kom ik dan eindelijk in de buurt van de Yamaha dealer waar mijn luchtfilter zou moeten zijn aangekomen. Het is alweer laat in de middag, dus eerst kan de zoektocht naar een hotel beginnen.
“Nee sory, we zitten vol.”
“Geen kamers meer voor vannacht.”
“Vol!”.
Na nog weer een uur van stress, in een stad die lijkt te bestaan uit voornamelijk eenrichtingswegen, vind ik dan eindelijk een bed voor de nacht.

Uiteraard blijkt de volgende dag het luchtfilter nog niet te zijn aangekomen bij de dealer. Volgens de verkoopster zal over vier dagen het filter er zeker zijn. Na nog eens vier dagen rondhangen in Mexico waag ik een nieuwe poging. Beschaamd vertelt de verkoopster mij dat het filter nog niet is aangekomen en dat het nog twee dagen zal duren. Ik heb weinig zin om nog eens twee dagen te wachten, dus ik vraag of ik het filter niet zelf ergens kan ophalen. Uiteraard kan dat, de winkel waar het filter vandaan moet komen, is immers maar 2,1 kilometer verwijderd van de Yamaha dealer. Na in totaal 11 dagen gewacht te hebben op een luchtfilter die 2,1 kilometer verder in het magazijn ligt, besluit ik maar om die 2,1 kilometer zelf lopend af te leggen.

De reis naar het zuiden kan nu weer verder met een nagenoeg verse motor.

Vredig Mexico!

Van Chihuahua rijd ik via mooie wegen naar Durango om vervolgens de afslag naar Mazatlan te nemen. Een nieuw walhalla opent zich. Asfalt krult bochtig om bergen heen. Prachtige vergezichten laten je af en toe even van het gas gaan. IMGP1647 Aangezien het na een paar uur sturen erg mistig begint te worden, besluit ik om de rit de volgende dag voort te zetten. Ergens langs de bergweg vind ik wonderbaarlijk genoeg nog een klein verborgen inhammetje met hoogstwaarschijnlijk prachtig uitzicht over het dal. Mijn slaapplaats voor de nacht is weer gevonden.

Die nacht word ik wakker van het gekletter van regen. IMGP1658 Hopend op een stralende dag met droog asfalt en mooie uitzichten is dit toch even een tegenvaller. In de ochtend lijkt het toch nog op te klaren en als het droog is pak ik de boel in terwijl ik uitkijk over een diep dal. De wegen zijn echter nog nat en als ik iets te enthousiast een bocht induik, voel ik de voorkant ineens wegslippen over een reparatiestrook. Een signaal dat ik het rustig aan moet doen.

Dat het glad is wordt nog eens extra bevestigt als ik na een aantal kilometer een pickup op z’n kant zie staan. Gelukkig heb ik ooit het werkwoord ‘ayudar’ geleerd in het Spaans en de vraag of ik kan helpen wordt positief beantwoord. De bestuurder legt me, in het Spaans en met handgebaren, lachend uit wat er gebeurd is. Ik kijk naar de compleet kale banden van de chevrolet en ik verbaas me er dan ook niet over dat de pickup op z’n kant ligt. Zodra er nog twee mannen stoppen krijgen we de pickup weer op vier wielen.

Prachtige vergezichten volgen elkaar op, totdat…..

IMGP1664

De rest van de dag bestaat uit regen. Nou ben ik een groot tegenstander van alles wat uit de lucht komt vallen zonder dat ik er om gevraagd heb, maar nu voor het eerst zie ik dan toch een lichtpuntje; mijn complete motorpak en motor lijken na een dag rijden door de regen voor m’n gevoel weer als ‘nieuw’! Het lijkt wel alsof ik net met de reis begin. Voor mij echter genoeg regen voor een dag, dus ik besluit om de regen de komende dagen maar even af te wachten in Mazatlan.

Aangezien mijn slaapmatje al een aantal weken lek is, en ductape in deze niet lijkt te helpen (???), is een verblijf in een bed een aangename afwisseling. Of het aangename gevoel met betrekking tot mijn verblijf ook gedeeld wordt door de hotelmedewerkers is maar de vraag. Op zoek naar waar toch het lek is in mijn hotelkamer, verwijs ik hen naar mijn compleet doorweekte motorpak en mijn regenwater lekkende bagage. Dankzij mijn verblijf is er een extra ster toegevoegd aan het hotel:’Voorzien van indoor zwembad!’. Ondanks het waterballet word ik er vriendelijk op gewezen dat mijn motor ook wel binnen, voor mijn kamer, mag staan.

Mazatlan is een kustplaats en het het schijnt hier altijd mooi weer te zijn. 20151029_162810 In tegenstelling tot deze uitspraak is er tijdens mijn aanwezigheid sprake van een constante regenval en staan de straten compleet blank. Gelukkig daalt de temperatuur hierbij niet en het zeewater blijkt goed warm te zijn. 20151029_164148 Ik kan me dan ook nog steeds vermaken met een duik in de zee, afgewisseld met het nuttigen van het lokaal gebrouwen Pacifico.

Zodra het na twee dagen droog lijkt te blijven, spring ik weer op de motor. De reis wordt voorgezet richting Guadalajara, de op een na grootste stad van Mexico. Ik ben nog geen uur onderweg, met al mijn opgedroogde spullen, als het ineens pikzwart wordt. Voordat ik ook maar een plek kan vinden om te schuilen, ben ik al compleet doorweekt. Het komt met bakken uit de hemel! Het besluit om via de kleinere wegen richting Guadalajara te rijden, laat ik varen en ik zoek de tolweg op om zo snel mogelijk in de stad te zoeken naar een nieuwe schuilplaats.

Als ik weer eens voorbij wordt gestevend door een tig aantal auto’s wordt het tijd om mijn eigen snelheid te verifieren. De teller geeft een snelheid aan van…. het wordt compleet zwart voor mijn ogen. Al het materiaal heeft het blijkbaar te ontgelden. De schroeven in mijn helm, die de zonneklep op zijn plaats moeten houden, zijn los getrild. De klep hangt omlaag precies voor mijn vizier. Goede les, “keep it simple, stupid!”.

‘s Avonds in Guadalajara beland ik in een compleet andere wereld. Overal mensen verkleed als skelet. 20151101_174730 Het is het begin van “Dia de Muertos”; een Mexicaanse traditie waarbij de doden worden geeerd en ze geholpen worden bij hun spirituele reis. Overal staan altaars met foto’s en spullen van de overledene die geeerd worden. Een vrolijk kleurrijk gebeuren, met als belangrijkste element de poppen afgebeeld als skelet, Catrina. 20151101_175531

Guadalajara schijnt een mooie stad te zijn, maar elke keer blijf ik tijdens mijn voorgenomen toeristische wandeltocht hangen in een straat met barren en restaurants. Dit komt mede door het feit dat Mexicanen blijkbaar voetbalgek zijn, want op elk moment van de dag lijkt er wel een wedstrijd live uitgezonden te worden. In het begin van de middag barst het spektakel al los met de Champions League wedstrijden en op mijn verzoek wordt om 12 uur ‘s middags de Europa League wedstrijd met Ajax opgezet. Tussendoor zoek ik nog even een aantal winkels op om verloren onderdelen te vervangen of om een reparatiesetje te zoeken voor mijn Therma-rest.

Na een aantal dagen van relaxen, besluit ik dan toch Chapultepec te ontlopen en naar het oude centrum te lopen. Om wat Spaans te oefenen, besluit ik mijn telefoon niet te gebruiken en maar gewoon ouderwets de weg te vragen.

“Perdone? Donde esta le cathedral?” {Pardon. Waar is de kathedraal?}
“xxxxxxxx” {Een hoop Spaanse woorden.}
“Perdone?” {Sorry?}
“xxxxxxxx!” {Een hoop Spaanse woorden!}
“Que te tu dices?” {Wat zeg je?}
“xxxxxxxx!!” {Nog meer Spaanse woorden!!}
“No comprendo!” {Ik begrijp het niet!}
“Alli!” {Daar! Gepaard gaande met een vinger de goede richting op.}
“Ah, entiendo! Gracias!” {Ah, ik begrijp het! Bedankt!}

En zo eindigt weer een succesvol Spaans gesprek. Zonder al teveel moeite vind ik de cathedraal.

IMGP1677

Overal waar ik kijk in het centrum sijpelt het katholieke geloof door. Kerken en kathedralen worden afgewisseld door nog meer kerken en kathedralen. De lege ruimtes worden opgevuld door eettentjes, dus ook hier hoef ik me niet te vervelen. In tegenstelling tot al de verhalen over drugsgeweld en andere onveiligheden, komt ook Guadalajara erg vredig over.

De motor staat inmiddels alweer een paar dagen bij de Yamaha dealer voor onderhoud. Ik besluit om daar maar eens langs te lopen en een kijkje te nemen. Ik word ontvangen met hartelijke begroetingen en word uiteindelijk verwezen naar de werkplaats. Een compleet glimmende Tenere staat daar te blinken. 20151107_102231 Als ik al dacht dat mijn motor na een regenbui er als nieuw uitzag, dan is dit een compleet andere dimensie; nieuwe achterband, grote beurt en een complete poetsbeurt. Ik word gewezen op diverse onderdelen en ze maken me duidelijk dat het toch echt de originele onderdelen zijn: “Kijk, de originele kleur is grijs en niet zwart!”. Enthousiast rijd ik met de motor naar het hotel om de boel weer in te pakken. Een “nieuwe” motor om wat Centraal en Zuid-Amerikaans vuil mee te verzamelen!