Overleven in Centraal-Amerika

“Wat?! 70 dollar per nacht?! Ik zoek wel even verder.”

Ik ben in Belize City en ben op zoek naar een hotel. Het eerste stuk door Belize was erg saai. Op een dronken automobilist na, die rechts van de weg raakt om vervolgens bijna links weer hetzelfde te doen, is er weinig te beleven. P1020638 Een saaie weg leidt naar Belize City. Als ik door het centrum rijdt, blijkt de weg een goede afspiegeling van de stad. Een saaie stad, dat nog eens extra treurig wordt door de voortdurende regenval. Iets van het centrum in een donker straatje vind ik een guesthouse.

Dat er weinig te beleven valt in Belize wordt ook wel duidelijk als ik ‘s avonds door het centrum loop. Op een paar dronken gasten na, die uiteraard mij komen lastig vallen, valt er niet veel te doen. De buren van het guesthouse hebben hier blijkbaar al rekening mee gehouden, want de reaggeton schalt uit de luidsprekers op een niet kinderachtig volume. In centraal Amerika is er overal herrie, dus ik stoor me er al niet eens meer aan.

Die avond besluit ik om de volgende dag naar wat zuidelijke stranden te gaan rijden. P1020658 Belize schijnt met name om de mooie kusten bezocht te worden. Zodra ik echter de volgende dag wakker word, blijkt het te regenen. Volgens een lokale bewoner is het nu regenseizoen en zal het waarschijnlijk de komende dagen wel blijven regenen. Ik heb er meteen al weer genoeg van en besluit om maar door te rijden naar Guatemala.

“Waar is de weg naar Belmopan?”

Ik sta in het centrum en aangezien ik geen kaart van Belize heb gedownloaded op mijn gps, ben ik afhankelijk van de aanwijzingen van de bewoners. Gelukkig staat er een agent langs de kant van de weg.

“Oh, dan moet je even keren en dan de tweede weg links en vervolgens alsmaar rechtdoor.”
“Uhm, ik mag hier niet keren. Het is een eenrichtingsweg.”
“Oh ja! Gewoon rechtdoor, dan links en gewoon de weg volgen.”

Zodra ik bij iemand in de tuin beland, vermoed ik dat dit niet juist kan zijn. Gelukkig lijkt de mogelijke bewoner de regen aan te grijpen om te gaan drinken onder een afdakje, dus vriendelijk staat hij mij te woord en wijst me de weg.

“Over de brug en dan de derde weg links. Zodra je bij een stoplicht komt, die overigens niet meer werkt, ga je naar links. Die weg leidt automatisch naar Belmopan.”

Over de brug, derde weg links, alsmaar rechtdoor en……..de weg eindigt zonder dat ik een stoplicht ben tegengekomen. Ik vraag het nog maar eens.

“Hier naar links, over de brug, de eerste rechts en dan alsmaar rechtdoor.”

Zodra ik die aanwijzingen volg, kom ik ineens bij een kruispunt met niet werkende stoplichten. P1020633 De ‘tuindrinker’ zal vast wel iets goed hebben van zijn routeplanning, dus ik besluit maar om naar links te gaan. Tussen grafstenen door, kom ik uiteindelijk op de hoofdweg richting Belmopan en dus ook Guatemala.

Via een wat mooier weggetje kom ik uiteindelijk in Guatemala. P1020643 De voorspellingen beloven niet veel goeds. Guatemala schijnt volgens diverse mensen en volgens onze overheid gevaarlijk te zijn. Het reisadvies raadt zelfs aan om bepaalde wegen alleen onder politiebegeleiding te berijden. De naburige landen El Salvador en Honduras beloven alleen maar slechter te worden. In El Salvador wordt meer dan een moord per uur gepleegd en ook Honduras herbergt een aantal van de meest gevaarlijke steden van de wereld.Ik besluit dan ook maar om verstandig te zijn en deze landen snel te doorkruisen. Het buurland Nicaragua schijnt bovendien veiliger en goedkoper te zijn.

Er drijft een haar in mijn soep. Ik ben net na de grensovergang naar Guatemala gestopt om te tanken en wat te eten. Je moet niet altijd kieskeurig zijn als je langs de kant van de weg eet. Als ik verder graaf in mijn soep wordt het mij ineens duidelijk waar die haar vandaan komt; de snoet van hoogstwaarschijnlijk een varken komt boven drijven. Niet verrast of verafschuwd, kauw ik rustig door op vermoedelijk een stuk tong. Ik mis Mexico nu al, niets kan tippen aan een stop voor taco’s.

Zodra ik verder rijd, realiseer ik me dat ik mijn ketting nog moet inspuiten. 20151208_083633 Terwijl ik bezig ben, stopt er een landrover defender naast me. Paul, een Zwitser, is ook bezig met een wereldreis en hij stelt voor om even verderop verder te praten. Paul heeft ook enigszins haast, want hij moet over 2 weken in Panama zijn. We besluiten dan ook maar om een stukje samen op te rijden. Die avond, als het al donker is, komen we eindelijk bij een hotel.

Een shirt, die de titel poetslap nog niet waard is: voorzien van onverwijderbare vlekken, een rijk bouqette aan geuren, gebleekt door de zon en dankzij de grootte van de gaten weet ik nog net waar de armen en het hoofd doorheen moeten. Mijn ongeschoren hoofd verbergt nog net niet de hoofdwond, die ik opliep door tegen een, op Mexicaanse hoogte opgehangen, tv aan te lopen. Mijn werkbrauwen en mijn snorharen zijn zwart gekleurd van de roetuitstoot van de vijftig jaar geleden afgeschreven pickup trucks.

“Mijn zus wil graag weten of je getrouwd of single bent.”

Na een douche en een verandering van outfit zit ik ‘s avonds aan de bar. ‘De zus’ werkt in het hotel dat een familiebedrijf blijkt te zijn. Als ik namelijk iets te lang met ‘de zus’ praat, komt de moeder ineens naast haar staan. De stereotype kantinejuffrouw die je in films ziet: gezet, een stalen blik, haar haar in een netje gevouwen en een opscheplepel in de hand om een flinke kwak brouwsel op je bord te draperen.

“Het is al laat, de bar gaat sluiten.”

De volgende ochtend ga ik naar een ‘Farmacia’ om antimalaria tabletten te kopen. In de ‘Farmacia’ staat een man tussen chips, ijsco’s en shampoo.

“Heeft u ook antimalariatabletten?”

De man rommelt wat, vind een doosje, bestudeert het en geeft het aan mij.

“Hoevaak moet ik die innemen?”
“Een keer.”
“En dan ben ik voor de rest van mijn leven beschermd?”
“Nee.”
“Hoevaak moet ik ze innemen dan?”
“Drie tabletten.”
“Een keer, drie tabletten en dan ben ik voor hoelang beschermd?”
“5 maanden.”

Gezien de man z’n omvang heb ik het vermoeden dat de man vooral is aangenomen vanwege zijn kennis van de ijsjes en de chips en niet zozeer vanwege zijn medicijnkennis. Ik besluit dan ook maar om terug te gaan naar het hotel om daar internet eens te raadplegen met betrekking tot dit medicijn.

“Bijwerkingen…………..hallucinaties.”

Met mijn van Guatemaalse bonen gezette kopje koffie, slik ik de medicijnen door.

Zodra ik na mijn onderzoek naar de malariapillen en de uiteindelijke inname er van mijn weg weer vervolg, kan ik na een tiental kilometer alweer in de rem knijpen: een staking. De weg is geblokkeerd en niemand komt er door. Ik zet mijn motor helemaal vooraan de kilometers lange file en wacht rustig af wat er gaat gebeuren. Na zo’n 15 minuten wat geouwehoerd te hebben met de omstanders, gaat het gerucht rond dat de weg weer vrijgemaakt gaat worden. Auto’s starten de motor en zodra de weg wordt vrijgemaakt geeft iedereen gas. Een Mexicaanse standoff midden in Guatemala is het gevolg; een tweebaansweg met aan beide kanten van de barricade een viertal auto’s naast elkaar. Met de motor puzzel ik me een weg naar voren. Een gaatje hier, een gaatje daar, brutaal de motor ergens tussendrukken onder luid getoeter, de motor de berm in sturend door de modder om uiteindelijk weer vrijbaan te krijgen.

Al snel rijdt er voor me een pickup, waarbij de bak is afgezet met een stalen frame. Binnen de kooiconstructie staat een koe ongemakkelijk op z’n poten. Het ongemak wordt met name veroorzaakt door de oneffenheid van de weg en de snelheid waarmee de pickup over de weg dendert. De koe is op geen enkele wijze bevestigt, wat er toe leidt dat er geen enkele houvast is. Ondanks dat de koe vrij kan bewegen, verkiest het er toch voor om met z’n kont naar mij gericht te staan. Uiteraard gebeurt er net op dat moment het onvermijdelijke. Door de stress wordt de peristaltische beweging nog eens extra kracht bijgezet. Dit gecombineerd met de snelheid, leidt ertoe dat ik de uitwerpselen als ongeleide projectielen horizontaal op me af zie komen. Met de vinnigheid van een kolibrie weet ik het geheel te ontwijken en spurt ik voorbij de pickup.

In Chiquimula word het me nog eens extra duidelijk gemaakt dat het onveilig is. IMGP2110 Een verkoopster van traditionele Guatemaalse kleding geeft me ‘s avonds duidelijke instructies waar ik wel en niet kan komen. Volgens de instructies is het, aangezien het al donker is, alleen nog maar veilig op het plein dat recht voor mijn hotel ligt. Ik lig er dan ook vroeg in, om de volgende dag de grensovergang met Honduras aan te gaan.

Ondanks de vele wat lichtere motoren, blijft mijn motor opvallen. Zodra ik ergens in Honduras wat aan het eten ben, wordt een voorbijganger die bij mijn motor staat, vakkundig uit mijn buurt gehouden door de bewaker (??!!) van de eettent. P1020663 Ook als ik er zelf niet bij ben, blijkt men nieuwsgierig genoeg om de kenteken plaat schoon te poetsen om te zien uit welk land de motor komt. Ondanks dat de motor en ik opvallen, verloopt de reis door de ‘gevaarlijkste’ landen voorspoedig. Zonder me ook maar op enig moment echt bedreigd te voelen, sta ik al voor de grens van Nicaragua. Tijd om het weer eens wat rustiger aan te gaan doen.

Tropisch Mexico

Ineens is alles intens groen. Hoe mooi het groen er ook uitziet, het is niet voor niets zo groen. Water, een hoop water! IMGP1926 De regen resulteert her en der in een wildgroei aan watervalletjes. Tussen de regen en de mist door klaart het dan ineens op en is het stralend warm weer. Kokosnoten, bananen, alles groeit hier langs de kant van de weg. Een tropisch stukje groen, waar het daar net nog warm en droog was. IMGP1830 Het bochtencircus die betreden is bij het oprijden van route 182 heeft mij zo in z’n macht, dat ik pas merk dat het ineens benauwd is, als ik stop om de blaas te legen.

Zodra ik tussen een maisveld en een bos een weg zie lopen, stuur ik resoluut naar links en rijd ik het pad af. IMGP1852 Het leidt naar een open veld waar het mais net gerooid lijkt te zijn. Ideaal om daar de nacht door te brengen. Aangezien ik de hele dag door de bergen heb gereden, heb ik niet eerder een gelegenheid gevonden om mijn tent op te zetten. Het schemert al en net voor het donker staat mijn tent. Zodra het dan echt donker begint te worden, word ik ineens opgeschrikt door lichtjes in de nacht. In eerste instantie geen idee wat het is, vraag ik me af of dit wel zo’n goede plek was om te kamperen. Al snel realiseer ik me, dat het vuurvliegjes zijn, die af en toe oplichten.

Regelmatig druppelt de regen ‘s nachts op het tentdoek. Bij het ontwaken in de ochtend, blijkt het dan ook weer drassig en vochtig te zijn. Waar ik gisteren al een aantal keer wegslipte in de modder, lijkt het nu nog erger te zijn. De weg over het, inmiddels deels modderpad, verloopt echter voorspoedig. Voorspoedig, totdat mijn achterwiel ineens in een modderspoor wegzakt.

“Niet het achterwiel ingraven!”

Er zit totaal geen voorwaartse beweging meer in de motor. De achterband slipt weg en waar ik al bang voor was gebeurt; de motor graaft zich alleen maar dieper in. P1020590 Het is 8 uur ‘s ochtends en ik zit al met mijn handen onder de modder en mijn shirt doorweekt van het zweet een extra geul te graven om mijn achterband meer ruimte te geven om vaart te kunnen maken. De volgende keer toch maar weer een achterband met noppen. Intussen kijken de voorbijgangers me aan en zwaaien vriendelijk.

Zodra ik een extra geul heb gecreerd voor mijn achterband, stap ik op en rijd ik bijna volgas het maisveld in. De extra geul werkte in ieder geval perfect! Slippend van links naar rechts, het modder hoog opspattend, de laarzen onder de drek, sta ik ineens weer op het asfalt. Zo, een goed begin van de dag. Nu eerst maar eens op zoek naar een Oxxo om koffie te drinken.

Honderden kilometers van bochten draaien door de bergen volgen. De ene keer door een tropisch stukje Mexico en de andere keer door een wat droger, maar nog steeds bosrijk, gebied. Totdat…………..de zee! IMGP1961 Na drie dagen van bossen, bergen en bochten is er dan ineens het blauw van de zee. Het rijden over een half vergaan zandpad doet me al vermoeden dat er weinig te doen zal zijn op het strand. Mijn vermoeden is juist, een bijna compleet leeg strand is het resultaat. Bijna compleet leeg, want er blijkt nog net een restaurant te zijn. Ik ontdoe me van al mijn motorkleding en spring het warme zeewater in. Na wat rondzwemmen in de zee en rondhangen op het strand is het tijd voor de lunch! Verse vis!

Zodra ik vraag of ik mijn tent op het strand mag opzetten, krijg ik als antwoord dat ik mijn tent beter in het restaurant kan opzetten. IMGP1970 De zee neemt bij vloed het hele strand weer tot zich. Met de zee beukend op de houtenafzetting van het restaurant, val ik die nacht in slaap.

De volgende dag is het weer tijd voor bochtjes draaien langs de kust. Al snel haak ik aan bij een lokale motorrijder en rijden we samen een tiental kilometers. Dit tot vermaak van de lokale rijder, want regelmatig gaat het duimpje omhoog. Zodra we ergens stoppen om een praatje te maken, stelt hij voor om naar het strand te rijden. Een uitgestrekt strand met als enige gasten vissers en een legio aan vogels. De Mexicaan, wiens Harley een aantal jaar terug onder bedreiging van een pistool is gestolen, rijdt elke dag op z’n motor diverse scholen af om les te geven. Ook vandaag moet hij ergens in de buurt les geven. Uiteraard niet zonder het drinken van een aantal bier en een blowtje op het strand. Na mijn voorlopig laatste duik in de Pacifische Oceaan, trek ik het binnenland van Mexico weer in.

IMGP2014

Als afwisseling volgen er eerst tientallen kilometers aan rechte wegen. Zodra ik echter in de avond een plek moet zoeken om mijn tent op te zetten, zit ik midden in de bergen. Bergen zijn leuk om te rijden, maar een ramp als je op zoek moet naar een plek om te slapen. In een steengroeve word ik al snel ontdekt, dus ik besluit om verder te rijden. Zodra ik een single track een heuveltje op zie gaan, besluit ik die te volgen. Ik kom uit op een perfect open stukje gras tussen wuivend riet. IMGP2022 Perfect om een tent op te zetten, maar niet zo perfect als je niet gestoord wilt worden. De single track blijkt de volgende ochtend nogal druk bezocht te worden door ezels en hun berijders.

“Hola amigo!”

Na het constant schudden van handen en het vertellen waar ik vandaan kom en waar ik heen ga, is het tijd om de boel weer op te pakken.

Het begint al snel weer tropische vormen aan te nemen, met als bevestiging de hoge temperatuur en de overvloedige regenval. IMGP2057 Tussen de regen door is er dan als troost een prachtig uitzicht over het landschap. De regen heeft echter de overhand, dus geergerd rijd ik verder. Het zuiden van Mexico is duidelijk het meer toeristische gedeelte. De Maya bezienswaardigheden worden afgewisseld met magnifieke natuur.

Volgens mijn wegenatlas is het meest spectaculaire op wegengebied er nu wel af en ik besluit om door te rijden naar Belize. Her en der vind ik nog een mooi weggetje, maar over het algemeen is het saai rechtdoor.

P1020629

Na bijna twee maanden in Mexico verbleven te hebben, sta ik dan eindelijk voor een nieuwe grens….Belize!