Colombiaans feestje

De weg uit Cartagena is een goede afspiegeling voor de rest van het land. Het verkeer doet maar wat en niemand lijkt er zich aan te storen. Lichte motoren vliegen aan alle kanten door het verkeer. Voetgangers rennen voor hun leven als ze toevallig aan de overkant moeten zijn. Overal rijdt politie, maar ik krijg niet de indruk dat zij zich ook maar enigszins druk maken om wat er op de weg gebeurt. Al snel laat ik me leiden door het overige verkeer en rijd ik met driemaal de toegestane maximale snelheid Cartagena uit.

De weg naar Bucuramanga is een saaie rechte weg. Aangezien ik alweer een week niet heb gereden, stoor ik me niet zo aan de oninteressante wegen. Ik vermaak me prima en overal waar ik kom zijn de mensen even vriendelijk. Mijn motor wordt gepoetst, ik krijg koffie terwijl ik wacht tot mijn tank gevuld is, ik sla een aantal huwelijksaanzoeken af en neem complimenten over mijn blauwe ogen in ontvangst.

Zodra ik het nationale park Chicamocha inrijd, begint ook het wegenfeest: bochten! IMGP2161 Een hele hoop bochten. Het is niet zo heel druk op de weg en de aanwezige weggebruikers laten zich makkelijk inhalen. Bergen dienen zich aan en langzaam rijd ik de hoogte in. Na een aantal dagen feest, is het tijd om even op krachten te komen in Bogota.

Aan de bar zit links naast me een Colombiaan en rechts van me een Amerikaan (inwoner van de USA). De Colombiaan zet het aardig op een zuipen en begint een onsamenhangend verhaal tegen me af te steken. Als ik tijdens de adempauze van de man met de Amerikaan praat, begint de Colombiaan ineens weer met z’n monoloog. Waar ik me niet zo druk maak om het gebrabbel, is de Amerikaan er duidelijk niet van gediend. Ik probeer de Colombiaan wat af te leiden, maar deze begint steeds luider te praten tegen de Amerikaan. Uiteindelijk zit ik tussen twee schreeuwende mannen aan de bar. Mijn bemoeienis blijkt maar weinig uit te halen, dus ik besluit om nog maar een slok van mijn biertje te nemen. Op dat moment springt de Amerikaan op en slingert de Colombiaan door de bar. Een ordinaire vechtpartij is het gevolg. Als de Colombiaan de bar wordt uitgezet en de Amerikaan zijn barkruk weer heeft recht gezet, geeft de Amerikaan nog maar even aan dat de Colombiaan geluk heeft gehad dat hij er uit is gezet.

“Ik werk hier al 3 jaar als wapenhandelaar. Voor 100 dollar had ik een mannetje kunnen regelen om hem om te leggen. Geluk voor hem dat mijn mannetje zijn telefoon niet opnam.”

Een aantal dagen later zit ik weer op de motor. Ik besluit een weg te nemen richting het westen van het land. IMGP2173 De doorgaande weg laat ik links liggen en ik ga over een kleine rustige weg richting de vulkaan Nevado del Ruiz. De weg slingert ongestoord verder en van het ene kleine dorpje beland ik in de andere. Het uitzicht is magnifiek: groen met uitzichten over de diverse koffieplantages.

Na twee dagen van bochten rijden houdt de weg er ineens mee op. Ik sta voor een gravelpad en volgens de bewoners van het aanliggende dorpje moet ik het pad volgen naar Villahermosa om vandaar uiteindelijk het pad te zoeken naar de hoofdweg. IMGP2299 Het pad leidt me door de bergen. De bussen zijn hier vervangen door Landcruisers die vol zitten met mensen. De rest van het padverkeer zijn paarden of mensen op lichte motoren zonder al te veel veerwegen. Ik raas al het verkeer dan ook met gemak voorbij. De Tenere bewijst zich maar weer eens als echte allrounder, want zonder moeite en met een grote glimlach beland ik uiteindelijk in Villahermosa.

Overal waar je hier komt zijn er bakkerijen of cafes om je dagelijkse portie cafeine op peil te houden. Voor minder dan 15 cent zit je al van een kop koffie te genieten. IMGP2233 Gooi er nog eens een tiental centen tegenaan en je kop koffie gaat gepaard met een plak cake of iets soortgelijks. In Villahermosa krijg ik in de bakkerij nog even wat nieuwe instructies mee hoe te rijden naar het volgende dorpje en voordat ik weet bevind ik me weer in de bergen tussen de koffieplantages.

Zodra ik weer op de hoofdweg kom, begint het bochtenfeest weer. Van offroaden is de omschakeling snel gemaakt naar het bochten sturen en ik raas over de weg richting de vulkaan. IMGP2273 Bij de afslag naar de vulkaan staat een Colombiaan met een bepakte Chinese 200cc motorfiets. Hij is ook van plan naar de vulkaan te rijden en we rijden samen op. De weg wordt al snel vervangen door een offroad pad en de snelheid gaat er compleet uit. Voor mij de aanleiding om af en toe te stoppen en wat foto’s te maken van het vulkaanlandschap. Na 50 kilometer offroaden is de Colombiaan compleet gesloopt als we om 7 uur ‘s avonds eindelijk een dorpje binnen komen rijden.

IMGP2278

De volgende dag besluit ik om verder te gaan over een offroadpad. De Colombiaan haakt af en ik kan het tempo weer opvoeren. Zodra ik lekker in het ritme zit en de motor lekker over het pad raast, kan ik ineens na een bocht vol in de ankers.

“Stomme beesten!”

Als ik een lijstje moest maken van minst favoriete dieren, dan staat de koe wel boven aan. 20160217_101628 Ook dit keer bewijst de koe maar weer eens dat ze me voornamelijk in de weg loopt. Voor me loopt een kudde koeien die van geen wijken weet. Er is geen mogelijkheid tot passeren en na een uur geduldig achter de strompelende massa te hebben aangereden, heb ik er genoeg van; ik draai om. Het gas gaat erop en in een wolk vol stof raas ik over het pad terug naar Murillo. Het pad blijkt redelijk hard met een toplaag van los zand. Genoeg om de motor uit te laten breken bij het aanremmen voor de bochten, maar te weinig om op een normale manier rechtuit te gaan zonder de adventureshuffle. Kortom het gas gaat erop en ik vermaak me als nog prima.

Al snel ben ik weer in Murillo. Ik besluit om een stuk terug te rijden over de fantastische bochtige weg en om vervolgens naar Pereira te rijden; een van de grote steden in de zogenaamde koffiedriehoek. De weg van Murillo daalt van zo’n 3000 meter naar 0. Dit is duidelijk merkbaar aan de temperatuur. Waar het in Murillo aangenaam warm was, is het met zo’n dikke 30 graden plus, aangenaam heet op de doorgaande weg richting Ibague. De wind werkt hier als een fohn en van verkoeling is alleen sprake als je eerst stilstaat, het zweet door laat breken en vervolgens gaat rijden. Deze verkoeling duurt echter ook maar voor even en voordat je het weet is de wind weer meer een last dan een verkoeling.

Aangezien de weg vooral in beslag wordt genomen door langzaam rijdende vrachtwagens is het zaak om deze zo snel mogelijk voorbij te stuiven. Verkeersregels zijn hierbij niet relevant. Sterker nog, de verkeersregels ben ik al heen lang geleden vergeten. Zodra ik een inhaalactie inzet over een doorgetrokken streep en met een aantal keer de toegestane snelheid tripleer, nadert er net een politiemotor van de andere kant. De politiemotor komt dichterbij en zal door mijn positie op de weg moeten uitwijken. Ik krijg echter niet de indruk dat de politie hier in Colombia iets van mij moet. Gedwee wijkt de politiemotor met passagier uit en laat mij ongestoord mijn gang gaan. Het gas moet er echter al weer snel af, want er volgt weer een nieuwe optocht van vrachtwagens. Het inhaalriedeltje begint weer opnieuw en daarmee is het bochtenplezier alweer snel over. Rond half 6 beland ik uiteindelijk in Pereira en bij het eerste de beste hotel strijk ik neer. De motor verdient rust en vooral nieuwe olie. Zowel offroad als onroad is de XT goed ge(mis)bruikt.

‘s Avonds is het tijd voor wat vertier. Als ik de nachtclub binnenloop valt het me meteen op dat de hele tent is gevuld met tafels en stoelen. De tafels zijn gevuld met flessen sterke drank en iedereen danst aan de eigen tafel. Ruimte om rond te lopen is er niet meer. Ik besluit aan de bar te gaan staan, maar ook dat lijkt niet gebruikelijk. Ik word al snel verwezen naar een andere plek. Vanuit mijn hoek kijk ik naar de dansende en zingende massa. Navraag leert me dat de aanwezige zanger een grote naam is in Colombia en de hele club gaat dan ook uit z’n dak. De lichamen schuren langs elkaar en ik sta met een biertje in de hand het geheel maar een beetje schaapachtig aan te gapen. 20160221_152752 Blijkbaar valt dat op, want al snel word ik door een stel gewenkt en word ik voorzien van aguardiente. Na wat dansles voor mij, besluiten we naar een andere club te gaan. Ook daar vliegt de aguardiente er doorheen en kan ik mijn nieuwe opgedane danskennis in de praktijk brengen. De tijd vliegt en voordat ik het weet ontwaak ik met al mijn kleren nog aan naast een fles aguardiente in mijn bed. Het resultaat van weer een goed Colombiaans feestje!

Hoeren, goedkoop bier en witte koffie!

Over het Panamakanaal komen we Panama-Stad binnen rijden. Een indrukwekkende aanblik van een groeiende stad. De ene wolkenkrabber is nog hoger dan de andere en via mooie wegen word je door de stad geleid. Bram en ik vinden al snel een hostel ergens in het centrum. Van hieruit gaan we het transport naar Colombia regelen. Op een kamer met twaalf mensen blijkt het echter maar moeilijk slapen. Mensen hebben al erg vroeg allerlei uitjes gepland en daarnaast is er ook nog sprake van een notoire snoozer!

Wij blijken met name druk met de keuring van onze motoren, het afhandelen van het papierwerk en het afleveren van de motor in de haven. Uiteraard gaat het afleveren van de motor ook weer gepaard met het nodige papierwerk. Nadat de motor is afgeleverd, zie ik geen noodzaak meer om in het hostel te blijven en boek ik een vlucht naar Bogota. Ik besluit om eerst in Bogota een aantal dagen door te brengen, om vervolgens een vlucht te boeken naar Cartagena, waar de container met mijn motor aan gaat komen.

In een uitgaanscentrum in Bogota ontmoet ik Diana. Diana wil graag Engels leren en ik wil graag mijn Spaans verder ontwikkelen. Dat leidt er toe dat ons gesprek tweetalig wordt gevoerd. Dit blijkt een goede combinatie, want de avond wordt afgesloten met het plannen van een nieuwe date voor de volgende avond. Zoals iedereen hier, houdt Diana van dansen en ze wil dan ook afspreken in een bar waar gedanst wordt.

De volgende dag komen we uit in een bar waar verbazingwekkend genoeg geen bier wordt geschonken.

“Nee meneer, u kunt alleen flessen sterke drank kopen.”

Overal om me heen zie ik op de tafels diverse flessen staan. De mensen, aan wie de flessen toebehoren, staan naast hun tafels te dansen. Salsa, merengue, reggaeton……..alles komt voorbij en de lichamen van de mannen en vrouwen bewegen sensueel langs elkaar heen. Een beetje olie op mijn stijve Nederlandse heupen kan zo te zien geen kwaad, dus ik bestel maar een fles Aguardient; een Colombiaanse likeur.

Na een avond en nacht vol met dans en drank is het tijd om weer naar het hotel te gaan. Ik breng eerst Diana thuis. Vol verbazing sta ik toe te kijken hoe zij haar deur openmaakt. Eerst wordt het eerste slot geopend, dan het tweede, dan het derde en als laatste een of ander luikje die toegang geeft tot een hendel.

“Het is hier gevaarlijk!”

Nadat Diana binnen is, geef ik de taxichauffeur dan ook maar snel de opdracht om me naar mijn hotel te brengen.

De taxi raast door het verkeer. De taxichauffeur maakt geen onderscheid tussen de diverse weggebruikers; iedereen moet worden ingehaald. Als er een motoragent in de weg rijdt, wordt ook die ingehaald en afgesneden. De taxi snelt vervolgens door het rode verkeerslicht onder toeziend oog van de bewuste agent. Uiteraard gaat veiligheid boven alles en gebeurt dit met gebruik van de claxon. Uiteindelijk komt de taxi dan tot stilstand.

“Ah mooi! Hier is het, aan het eind van de straat!”

Vanwege het feit dat de straat een eenrichtingsweg is, mag de taxi niet verder en ik besluit om de laatste 50 meter naar de voordeur van het hotel te lopen. De taxichauffeur kijkt me aan alsof ik gek ben en voordat ik de deur kan openen heeft hij de taxi in zijn achteruit gezet.

“Veel te gevaarlijk om hier ‘s nachts over straat te lopen!”

Terwijl we achteruit rijden, zie ik achter ons de koplampen opdoemen van aanstormend verkeer. Volkomen verbouwereerd over het feit dat de taxichauffeur het gevaarlijker vindt om 50 meter te lopen, dan zijn eigen weggedrag, bedank ik de man en loop het hotel binnen.

De volgende dag is het tijd om de boel in te pakken en om naar Cartagena te gaan. De container is aangekomen en de motor kan worden opgehaald. Bram en Werner (een Duitser met wie we de container delen) zitten in een goedkoop hotel vlakbij de plek waar we het papierwerk moeten regelen en waar we de motor kunnen ophalen. Ik besluit om de nacht daar ook door te brengen, zodat we samen het importproces kunnen afhandelen.

Mijn ervaring met papierwerk is nou niet echt positief. Meestal bestaat zo’n importproces uit wachten! In Kazachstan heb ik er 14 uur over gedaan om mijn motor het land in te krijgen en in Canada wilden ze mijn motor pas na 10 dagen vrijgeven. Echt positief ben ik dan ook niet als we ons stappenplan afwerken. Dat blijkt terecht want we krijgen al snel het antwoord:

“Toeristen? Kom maar morgenvroeg maar terug om 8 uur!”

Gelukkig bevind ons hotel zich op een zeer gunstige plaats. Op de hoek van het hotel zit een kroeg, waar we goedkoop kunnen eten en drinken. Bier voor omgerekend zo’n 67 cent en een maaltijd voor zo’n 3 euro. Het bestelde maal laat echter nogal lang op zich wachten, waardoor de biertjes maar door blijven vloeien. Door de oplopende bier inname begin ik al ongegeneerd te loensen naar een nogal rondborstige jongedame die voorbij komt paraderen. Uiteindelijk lijkt het erop dat onze maaltijd geserveerd wordt.

“Wilt u het vlees gesneden hebben of gewoon zo laten?”

Aangezien voor mij het vlees snijden nog wel te overzien is, besluit ik maar om het niet te laten snijden. Uiteraard bleek dit de verkeerde keuze en had ik beter kunnen vragen om de zooi in de blender te gooien! Het vlees is op z’n zachtst gezegd zeer goed doorbakken met als gevolg dat Werner zelfs een stuk van z’n kies afbreekt.

De volgende dag zijn we al weer om 8 uur in het douanekantoor.

“Nee, we kunnen jullie niet helpen. Iedereen die iets in de container vervoert moet aanwezig zijn.”

Er ontbreekt in ons geval nog een stel, met als gevolg dat we weer moeten wachten. Om 1 uur is ook het andere stel gearriveerd en kunnen we het proces doorzetten. Uiteraard niet zonder de mededeling:

“Kom morgen maar terug om 8 uur!”

Gelukkig weten we intussen waar het goedkoop bier drinken is en waar we in ieder geval niet moeten eten. Na een pizza zitten we weer in dezelfde bar. De vorige dag was er veel vrouwelijke aanwezigheid en ook deze avond is het weer raak. Als ik het meisje van de dag ervoor weer voorbij zie lopen, kijkt ze me aan, loopt naar me toe en voordat ik het weet wordt mijn neus tussen twee flinke borsten gedrukt.

“Hallo Colombia!”

Of de mensen zijn hier wel heeeeel vriendelijk of dit moet een hoerentent zijn! Al snel komen we tot de conclusie dat het dat laatste is.

De volgende dag is het eindelijk tijd om de motor uit de container te rijden. 20160203_085353 Het avontuur kan eindelijk weer voortgezet worden per motor! Ik besluit echter nog even een dagje langer te blijven omdat ik nog niets van het ouwe centrum van Cartagena heb gezien.

Het oude centrum is een ouwe vestingstad die gesticht is in 1533. Met andere woorden: een toeristisch gebeuren! Her en der word ik dan ook aangeklampt door diverse verkopers.

“Ik kan alles voor je regelen! Zeg maar wat je nodig hebt!”
“Uhm, dank je! Ik heb helemaal niets nodig!”
“Ik regel de beste witte koffie voor je!”

Witte koffie?! Het kan zijn dat het mij aan wat koffiekennis ontbreekt of de beste man probeert me cocaine aan te smeren. Nou heb ik helemaal niets met dat witte goedje, dus ik bedank de man en loop weer door.

20160205_135828

Ik heb het al snel gezien in het centrum en besluit om ‘s nachts nog even terug te gaan om daar een bar op te zoeken. Dit blijkt een herhaling van mijn barervaring in Bogota: als bezetenen wordt er gedanst! In plaats van de hoeveelheid drank is nu de vermoeidheid die aangeeft dat ik naar huis moet gaan.

Mijn motor staat intussen alweer te lang stil en het wordt tijd dat ik Colombia per motor ga verkennen. Eens zien in hoeverre Colombia de stereotiepen blijft waarmaken: (witte) koffie en mooie vrouwen!

Kitesurfing Costa Rica

Aangezien het golfsurfen geen succes was, besluit ik om te gaan kitesurfen in Costa Rica. Na de plichtmatigheden bij de grens ben ik in Costa Rica en rijd ik naar het kitesurfstrand. Het kitesurfstrand blijkt op een afgelegen plek te liggen, die bereikt kan worden via een offroadweg die bezaaid is met grote keien. Tijdens het rijden over de weg voelt de motor vreemd aan. Denkende dat het de weg moet zijn, geef ik gas en bereik ik al snel het strand.

Het hostel dat gelegen is aan het strand blijkt vol te zitten, maar de eigenaar heeft nog een lokaal adresje van een familie waar ik zou kunnen verblijven. Voor een klein bedrag kan ik een kamer huren en word ik ook nog eens elke dag verwend met Costa Ricaanse koffie en een ontbijt. Als extraatje blijkt de familie ook nog een restaurant te hebben, dus ook voor de avonden ben ik voorzien van een overheerlijk maal! Ik ben gesetteld voor een maand, dus ik kan me volledig concentreren op het kitesurfen en in de tussentijd kan ik nadenken over een opzet voor een mogelijk te schrijven boek.

Zodra het kitemateriaal binnen is, kan ik eindelijk het water op. 20151222_140910 Pompen, lijnen uitlopen, de kite de lucht insturen, de waterstart en voordat ik het weet is bij de eerste krachtige windstoot mijn kite weg. Blijkbaar was ik iets te enthousiast en heb ik de kite niet goed genoeg ingehaakt. Al zwemmend kom ik uiteindelijk in een windstille baai, waar mijn kite rustig ligt te dobberen. Aangezien het hoogwater is, is er maar weinig ruimte om over het strand terug te lopen. Ik besluit dan ook maar om de heuvel op te klimmen en om vervolgens via de kant terug te lopen naar het strand.

Niet zo’n heel goed idee! Als ik eindelijk bovenkom sta ik midden in een bosrijk gebied. Een bos met allerlei ongemakken voor iemand die op blote voeten loopt. Ik denk echter een stukje verderop een weg te zien en besluit maar voorzichtig door de jungle te gaan struinen. De ene doorn na de ander teistert mijn voetzool. Het bloed stroom inmiddels uit mijn voeten als ik ineens midden in een modderpoel sta. Geen idee waar ik een weg dacht te herkennen, want waar ik ook kijk is een grote moerasbende.

“Hmmmm…..zouden hier krokodillen zitten?!”

Met mijn kitespul onder de armen struin ik door het moeras. Ineens wordt mijn weg echter geblokkeerd door prikkeldraad. Lopend langs het prikkeldraad word ik weer door een veld met doorns geleid. Het schiet voor geen meter op, dus ik besluit maar om over de hekken en het prikkeldraad heen te klimmen. Na een uur van survivallen kom ik eindelijk weer op het strand aan.

Elke dag lijkt hier wind te zijn. Na een aantal dagen houd het voor mij echter op. De survivaltocht begint zijn tol te eisen. De doorns zijn de mogelijke aanstichters van mijn ontstoken voeten. Blootsvoets over het met stenen bezaaide strand lopen lijkt haast onmogelijk en als ik ook nog eens met mijn 7 meter kite over het strand wordt gesleept, besluit ik maar om mijn voeten wat rust te gunnen en mijn tijd door te brengen in mijn ‘hotel’ en mijn motor wat aandacht te geven.

‘s Ochtends doe ik mijn ogen open en het eerste dat ik zie is de kop van een salamander die me aan lijkt te staren. 20160120_141528 De salamander schrikt zodra ik mijn ogen open en vliegt langs de muur naar de andere kant van de kamer. Overal om je heen word je hier verrast door exotische dieren; tijdens het ontbijt loopt er met enige regelmaat een leguaan langs en als ik met de motor op pad ga, rent er een aap over de weg.

Aangezien mijn motor steeds minder grip lijkt te hebben en steeds slechter lijkt te sturen, besluit ik om na 40.000 kilometer mijn voorband maar eens te vervangen. Zodra ik de motor met mijn nieuwe voorband uitlaat over het gravelpad, is het helemaal gebeurd met het sturen. De motor wil alleen maar rechtuit en met een bruuske beweging, kan ik nog net afdwingen om naar links of rechts te gaan. Waarschijnlijk is het balhoofdlager versleten.

Met een nieuwe balhoofdlager rijd ik naar de dichtsbijzijnde Yamahadealer. 60 Kilometers met een gemiddelde snelheid van zo’n 30 kilometer per uur. 20160106_163243 Terwijl ik wacht tot het balhoofdlager is vervangen, heb ik mooi de tijd om het internet eens op te gaan. Bij het gezin waar ik verblijf heb ik geen toegang tot internet, dus nu kan ik mooi even uitzoeken hoe ik in Colombia terecht ga komen de komende maand.

Panama wordt met Colombia gescheiden door de Darian Gap; een gebied bestaande uit moerasland en oerwoud. Aangezien er geen wegen zijn, is het ondoenlijk om daar op een normale manier met een voertuig doorheen te komen. Het is dan ook noodzakelijk om op een andere manier je voertuig in Colombia te krijgen. Na diverse mailtjes naar verschillende bedrijven wordt me al snel duidelijk dat het niet heel snel te regelen valt. Zeilboten blijken geen motoren meer mee te mogen nemen naar Colombia, een ferry is er niet en de vliegmaatschappij lijkt niet bereikbaar. Er blijft dus alleen de optie over om de motor per container naar Colombia te versturen. Het bedrijf die de containers vervoert geeft echter aan dat ze niet direct zaken doen met overlanders en dat er een tussenpersoon ingeschakeld dient te worden. Voordat ik mijn motor weer ga ophalen, mail ik nog snel even met diverse tussenpersonen.

De motor rijdt en stuurt weer fantastisch, maar voordat ik het weet sta ik weer stil.

“Papieren!”

Het donker wordt gevuld door blauwe en rode lichten en met een zaklamp zoek ik mijn papieren bij elkaar.

“Waar is je kentekenplaat?”
“Oh, die ben ik verloren op de weg richting El Jobo.”

Nadat de papieren in orde blijken, kan ik mijn weg weer vervolgen.

Na een week is mijn voet hersteld, maar de heftige zon zorgt ervoor dat ik binnen een week weer aan de kant sta met een onderlip die zwaar door de herpes geteisterd wordt. Weer tijd om mijn mailconversaties voort te zetten met de diverse tussenpersonen en om een nieuwe kentekenplaat te laten maken.

Als ik weer in de stad ben om mijn nieuwe kentekenplaat op te halen, ontvang ik een mail dat ik een container kan delen met 3 andere overlanders. De container vertrekt echter volgende week al. Ik besluit om de boel in te pakken en zo snel mogelijk naar Panama te vertrekken. Ik neem afscheid van de familie en ben weer onderweg.

“Stop! Politie!”

Ik zet de motor neer en de agent van de vorige keer komt lachend op me af. 20160114_193005

“Een nieuwe kentekenplaat! Heel goed!”

Blijkbaar lijkt de kentekenplaat echt genoeg, want zonder problemen kan ik vervolgens weer verder rijden.

De oude routine van rijden en kamperen wordt weer opgepakt. Over mooie bochtige wegen rijd ik door Costa Rica, om vervolgens de avond door te brengen op een afgelegen plek.

IMGP2132

De reis gaat voorspoedig en voordat ik het weet ben ik al in Panama.

Als ik in Panama aan het wachten ben voor wegwerkzaamheden komt er een oude BMW naast me staan. Een Nederlander! Bram is onderweg van Boston naar Patagonia en is nog op zoek naar een container. Ik deel mijn gegevens met Bram en al snel blijkt dat er nog wel een plek in mijn container is voor een motor.

Samen rijden we verder naar Panama stad. Klaar voor een nieuw avontuur; de motor in de container laden, papierwerk regelen en weer een nieuw continent om te doorkruisen.