Hoeren, goedkoop bier en witte koffie!

Over het Panamakanaal komen we Panama-Stad binnen rijden. Een indrukwekkende aanblik van een groeiende stad. De ene wolkenkrabber is nog hoger dan de andere en via mooie wegen word je door de stad geleid. Bram en ik vinden al snel een hostel ergens in het centrum. Van hieruit gaan we het transport naar Colombia regelen. Op een kamer met twaalf mensen blijkt het echter maar moeilijk slapen. Mensen hebben al erg vroeg allerlei uitjes gepland en daarnaast is er ook nog sprake van een notoire snoozer!

Wij blijken met name druk met de keuring van onze motoren, het afhandelen van het papierwerk en het afleveren van de motor in de haven. Uiteraard gaat het afleveren van de motor ook weer gepaard met het nodige papierwerk. Nadat de motor is afgeleverd, zie ik geen noodzaak meer om in het hostel te blijven en boek ik een vlucht naar Bogota. Ik besluit om eerst in Bogota een aantal dagen door te brengen, om vervolgens een vlucht te boeken naar Cartagena, waar de container met mijn motor aan gaat komen.

In een uitgaanscentrum in Bogota ontmoet ik Diana. Diana wil graag Engels leren en ik wil graag mijn Spaans verder ontwikkelen. Dat leidt er toe dat ons gesprek tweetalig wordt gevoerd. Dit blijkt een goede combinatie, want de avond wordt afgesloten met het plannen van een nieuwe date voor de volgende avond. Zoals iedereen hier, houdt Diana van dansen en ze wil dan ook afspreken in een bar waar gedanst wordt.

De volgende dag komen we uit in een bar waar verbazingwekkend genoeg geen bier wordt geschonken.

“Nee meneer, u kunt alleen flessen sterke drank kopen.”

Overal om me heen zie ik op de tafels diverse flessen staan. De mensen, aan wie de flessen toebehoren, staan naast hun tafels te dansen. Salsa, merengue, reggaeton……..alles komt voorbij en de lichamen van de mannen en vrouwen bewegen sensueel langs elkaar heen. Een beetje olie op mijn stijve Nederlandse heupen kan zo te zien geen kwaad, dus ik bestel maar een fles Aguardient; een Colombiaanse likeur.

Na een avond en nacht vol met dans en drank is het tijd om weer naar het hotel te gaan. Ik breng eerst Diana thuis. Vol verbazing sta ik toe te kijken hoe zij haar deur openmaakt. Eerst wordt het eerste slot geopend, dan het tweede, dan het derde en als laatste een of ander luikje die toegang geeft tot een hendel.

“Het is hier gevaarlijk!”

Nadat Diana binnen is, geef ik de taxichauffeur dan ook maar snel de opdracht om me naar mijn hotel te brengen.

De taxi raast door het verkeer. De taxichauffeur maakt geen onderscheid tussen de diverse weggebruikers; iedereen moet worden ingehaald. Als er een motoragent in de weg rijdt, wordt ook die ingehaald en afgesneden. De taxi snelt vervolgens door het rode verkeerslicht onder toeziend oog van de bewuste agent. Uiteraard gaat veiligheid boven alles en gebeurt dit met gebruik van de claxon. Uiteindelijk komt de taxi dan tot stilstand.

“Ah mooi! Hier is het, aan het eind van de straat!”

Vanwege het feit dat de straat een eenrichtingsweg is, mag de taxi niet verder en ik besluit om de laatste 50 meter naar de voordeur van het hotel te lopen. De taxichauffeur kijkt me aan alsof ik gek ben en voordat ik de deur kan openen heeft hij de taxi in zijn achteruit gezet.

“Veel te gevaarlijk om hier ‘s nachts over straat te lopen!”

Terwijl we achteruit rijden, zie ik achter ons de koplampen opdoemen van aanstormend verkeer. Volkomen verbouwereerd over het feit dat de taxichauffeur het gevaarlijker vindt om 50 meter te lopen, dan zijn eigen weggedrag, bedank ik de man en loop het hotel binnen.

De volgende dag is het tijd om de boel in te pakken en om naar Cartagena te gaan. De container is aangekomen en de motor kan worden opgehaald. Bram en Werner (een Duitser met wie we de container delen) zitten in een goedkoop hotel vlakbij de plek waar we het papierwerk moeten regelen en waar we de motor kunnen ophalen. Ik besluit om de nacht daar ook door te brengen, zodat we samen het importproces kunnen afhandelen.

Mijn ervaring met papierwerk is nou niet echt positief. Meestal bestaat zo’n importproces uit wachten! In Kazachstan heb ik er 14 uur over gedaan om mijn motor het land in te krijgen en in Canada wilden ze mijn motor pas na 10 dagen vrijgeven. Echt positief ben ik dan ook niet als we ons stappenplan afwerken. Dat blijkt terecht want we krijgen al snel het antwoord:

“Toeristen? Kom maar morgenvroeg maar terug om 8 uur!”

Gelukkig bevind ons hotel zich op een zeer gunstige plaats. Op de hoek van het hotel zit een kroeg, waar we goedkoop kunnen eten en drinken. Bier voor omgerekend zo’n 67 cent en een maaltijd voor zo’n 3 euro. Het bestelde maal laat echter nogal lang op zich wachten, waardoor de biertjes maar door blijven vloeien. Door de oplopende bier inname begin ik al ongegeneerd te loensen naar een nogal rondborstige jongedame die voorbij komt paraderen. Uiteindelijk lijkt het erop dat onze maaltijd geserveerd wordt.

“Wilt u het vlees gesneden hebben of gewoon zo laten?”

Aangezien voor mij het vlees snijden nog wel te overzien is, besluit ik maar om het niet te laten snijden. Uiteraard bleek dit de verkeerde keuze en had ik beter kunnen vragen om de zooi in de blender te gooien! Het vlees is op z’n zachtst gezegd zeer goed doorbakken met als gevolg dat Werner zelfs een stuk van z’n kies afbreekt.

De volgende dag zijn we al weer om 8 uur in het douanekantoor.

“Nee, we kunnen jullie niet helpen. Iedereen die iets in de container vervoert moet aanwezig zijn.”

Er ontbreekt in ons geval nog een stel, met als gevolg dat we weer moeten wachten. Om 1 uur is ook het andere stel gearriveerd en kunnen we het proces doorzetten. Uiteraard niet zonder de mededeling:

“Kom morgen maar terug om 8 uur!”

Gelukkig weten we intussen waar het goedkoop bier drinken is en waar we in ieder geval niet moeten eten. Na een pizza zitten we weer in dezelfde bar. De vorige dag was er veel vrouwelijke aanwezigheid en ook deze avond is het weer raak. Als ik het meisje van de dag ervoor weer voorbij zie lopen, kijkt ze me aan, loopt naar me toe en voordat ik het weet wordt mijn neus tussen twee flinke borsten gedrukt.

“Hallo Colombia!”

Of de mensen zijn hier wel heeeeel vriendelijk of dit moet een hoerentent zijn! Al snel komen we tot de conclusie dat het dat laatste is.

De volgende dag is het eindelijk tijd om de motor uit de container te rijden. 20160203_085353 Het avontuur kan eindelijk weer voortgezet worden per motor! Ik besluit echter nog even een dagje langer te blijven omdat ik nog niets van het ouwe centrum van Cartagena heb gezien.

Het oude centrum is een ouwe vestingstad die gesticht is in 1533. Met andere woorden: een toeristisch gebeuren! Her en der word ik dan ook aangeklampt door diverse verkopers.

“Ik kan alles voor je regelen! Zeg maar wat je nodig hebt!”
“Uhm, dank je! Ik heb helemaal niets nodig!”
“Ik regel de beste witte koffie voor je!”

Witte koffie?! Het kan zijn dat het mij aan wat koffiekennis ontbreekt of de beste man probeert me cocaine aan te smeren. Nou heb ik helemaal niets met dat witte goedje, dus ik bedank de man en loop weer door.

20160205_135828

Ik heb het al snel gezien in het centrum en besluit om ‘s nachts nog even terug te gaan om daar een bar op te zoeken. Dit blijkt een herhaling van mijn barervaring in Bogota: als bezetenen wordt er gedanst! In plaats van de hoeveelheid drank is nu de vermoeidheid die aangeeft dat ik naar huis moet gaan.

Mijn motor staat intussen alweer te lang stil en het wordt tijd dat ik Colombia per motor ga verkennen. Eens zien in hoeverre Colombia de stereotiepen blijft waarmaken: (witte) koffie en mooie vrouwen!

8 thoughts on “Hoeren, goedkoop bier en witte koffie!”

  1. Mooi dat we weer wat van je horen! Al in Medillín geweest? De Pablo Escobartour waarbij je bij zijn broer op bezoek gaat is wel aan te raden 🙂

    En pas op; de deuren van de taxi’s niet te hard dichtslaan. Dat wordt als zeer onbeleefd beschouwd!

      1. Daar kwam ik achter toen ik Cartagena was inderdaad. Ik dacht er nog over om er heen te gaan, maar de hotels die er nog te krijgen waren, waren niet te ‘betalen’. Ik heb dan ook maar carnaval gevierd in een bar in Cartagena.

    1. Hahaha daar heb ik nog geen opmerking over gekregen. Ik neem trouwns ook veel motor taxi’s. GOedkoper, een stuk sneller en leuker.Ik moet nog even kijken of ik naar Medellin ga. Ik ben de andere kant van het land langs gegaan vanwege de mooiere wegen. Ik wil nog wat rijden in de koffieregionen en dan wordt het ook tijd om naar het zuiden te gaan in verband met de winter in Vuurland.

  2. Weer lekker genoten van jouw avonturen. Toch knap dat telkens je net niet in de nesten werkt. Ik zag je al bijna vastzitten met kitesurf uitrusting midden in de middle of nowhere. Fijn dat je ook nog een beetje toerist kunt spelen en niet alleen met de motor in de weer bent.
    Voor een boek heb je natuurlijk wel wat spannende uitgewerkte karakters nodig. Ben benieuwd of in de volgende verhalen al wat van dit soort pennenvruchten kunnen verwachten. Veel succes weer!

    1. Wil je een van die karakters spelen Marcel? Leen de ducatisleutels van Rick en vergezel me de rest van de trip ?

  3. Hey Bart, mooie verhalen man, wist niet dat er zo’n avonturier in je schuilde. Groet, Stijn Maathuis (van Het Assink in Haaksbergen!)

    1. Hey Stijn! Dank je. Sinds mijn 21e ben ik al met de motor aan het reizen. De bestemmingen bleven echter altijd in en om Europa. Helaas moest ik om diverse redenen altijd weer de omkeer maken naar Nederland. Uiteindelijk maar besloten om te zorgen dat ik nog maar weinig reden heb om terug te keren naar Nederland en heb ik de motor opgepakt. Ik begreep (jaren terug inmiddels) dat jij ook aan het motorrijden was geslagen?

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *