Colombiaans feestje

De weg uit Cartagena is een goede afspiegeling voor de rest van het land. Het verkeer doet maar wat en niemand lijkt er zich aan te storen. Lichte motoren vliegen aan alle kanten door het verkeer. Voetgangers rennen voor hun leven als ze toevallig aan de overkant moeten zijn. Overal rijdt politie, maar ik krijg niet de indruk dat zij zich ook maar enigszins druk maken om wat er op de weg gebeurt. Al snel laat ik me leiden door het overige verkeer en rijd ik met driemaal de toegestane maximale snelheid Cartagena uit.

De weg naar Bucuramanga is een saaie rechte weg. Aangezien ik alweer een week niet heb gereden, stoor ik me niet zo aan de oninteressante wegen. Ik vermaak me prima en overal waar ik kom zijn de mensen even vriendelijk. Mijn motor wordt gepoetst, ik krijg koffie terwijl ik wacht tot mijn tank gevuld is, ik sla een aantal huwelijksaanzoeken af en neem complimenten over mijn blauwe ogen in ontvangst.

Zodra ik het nationale park Chicamocha inrijd, begint ook het wegenfeest: bochten! IMGP2161 Een hele hoop bochten. Het is niet zo heel druk op de weg en de aanwezige weggebruikers laten zich makkelijk inhalen. Bergen dienen zich aan en langzaam rijd ik de hoogte in. Na een aantal dagen feest, is het tijd om even op krachten te komen in Bogota.

Aan de bar zit links naast me een Colombiaan en rechts van me een Amerikaan (inwoner van de USA). De Colombiaan zet het aardig op een zuipen en begint een onsamenhangend verhaal tegen me af te steken. Als ik tijdens de adempauze van de man met de Amerikaan praat, begint de Colombiaan ineens weer met z’n monoloog. Waar ik me niet zo druk maak om het gebrabbel, is de Amerikaan er duidelijk niet van gediend. Ik probeer de Colombiaan wat af te leiden, maar deze begint steeds luider te praten tegen de Amerikaan. Uiteindelijk zit ik tussen twee schreeuwende mannen aan de bar. Mijn bemoeienis blijkt maar weinig uit te halen, dus ik besluit om nog maar een slok van mijn biertje te nemen. Op dat moment springt de Amerikaan op en slingert de Colombiaan door de bar. Een ordinaire vechtpartij is het gevolg. Als de Colombiaan de bar wordt uitgezet en de Amerikaan zijn barkruk weer heeft recht gezet, geeft de Amerikaan nog maar even aan dat de Colombiaan geluk heeft gehad dat hij er uit is gezet.

“Ik werk hier al 3 jaar als wapenhandelaar. Voor 100 dollar had ik een mannetje kunnen regelen om hem om te leggen. Geluk voor hem dat mijn mannetje zijn telefoon niet opnam.”

Een aantal dagen later zit ik weer op de motor. Ik besluit een weg te nemen richting het westen van het land. IMGP2173 De doorgaande weg laat ik links liggen en ik ga over een kleine rustige weg richting de vulkaan Nevado del Ruiz. De weg slingert ongestoord verder en van het ene kleine dorpje beland ik in de andere. Het uitzicht is magnifiek: groen met uitzichten over de diverse koffieplantages.

Na twee dagen van bochten rijden houdt de weg er ineens mee op. Ik sta voor een gravelpad en volgens de bewoners van het aanliggende dorpje moet ik het pad volgen naar Villahermosa om vandaar uiteindelijk het pad te zoeken naar de hoofdweg. IMGP2299 Het pad leidt me door de bergen. De bussen zijn hier vervangen door Landcruisers die vol zitten met mensen. De rest van het padverkeer zijn paarden of mensen op lichte motoren zonder al te veel veerwegen. Ik raas al het verkeer dan ook met gemak voorbij. De Tenere bewijst zich maar weer eens als echte allrounder, want zonder moeite en met een grote glimlach beland ik uiteindelijk in Villahermosa.

Overal waar je hier komt zijn er bakkerijen of cafes om je dagelijkse portie cafeine op peil te houden. Voor minder dan 15 cent zit je al van een kop koffie te genieten. IMGP2233 Gooi er nog eens een tiental centen tegenaan en je kop koffie gaat gepaard met een plak cake of iets soortgelijks. In Villahermosa krijg ik in de bakkerij nog even wat nieuwe instructies mee hoe te rijden naar het volgende dorpje en voordat ik weet bevind ik me weer in de bergen tussen de koffieplantages.

Zodra ik weer op de hoofdweg kom, begint het bochtenfeest weer. Van offroaden is de omschakeling snel gemaakt naar het bochten sturen en ik raas over de weg richting de vulkaan. IMGP2273 Bij de afslag naar de vulkaan staat een Colombiaan met een bepakte Chinese 200cc motorfiets. Hij is ook van plan naar de vulkaan te rijden en we rijden samen op. De weg wordt al snel vervangen door een offroad pad en de snelheid gaat er compleet uit. Voor mij de aanleiding om af en toe te stoppen en wat foto’s te maken van het vulkaanlandschap. Na 50 kilometer offroaden is de Colombiaan compleet gesloopt als we om 7 uur ‘s avonds eindelijk een dorpje binnen komen rijden.

IMGP2278

De volgende dag besluit ik om verder te gaan over een offroadpad. De Colombiaan haakt af en ik kan het tempo weer opvoeren. Zodra ik lekker in het ritme zit en de motor lekker over het pad raast, kan ik ineens na een bocht vol in de ankers.

“Stomme beesten!”

Als ik een lijstje moest maken van minst favoriete dieren, dan staat de koe wel boven aan. 20160217_101628 Ook dit keer bewijst de koe maar weer eens dat ze me voornamelijk in de weg loopt. Voor me loopt een kudde koeien die van geen wijken weet. Er is geen mogelijkheid tot passeren en na een uur geduldig achter de strompelende massa te hebben aangereden, heb ik er genoeg van; ik draai om. Het gas gaat erop en in een wolk vol stof raas ik over het pad terug naar Murillo. Het pad blijkt redelijk hard met een toplaag van los zand. Genoeg om de motor uit te laten breken bij het aanremmen voor de bochten, maar te weinig om op een normale manier rechtuit te gaan zonder de adventureshuffle. Kortom het gas gaat erop en ik vermaak me als nog prima.

Al snel ben ik weer in Murillo. Ik besluit om een stuk terug te rijden over de fantastische bochtige weg en om vervolgens naar Pereira te rijden; een van de grote steden in de zogenaamde koffiedriehoek. De weg van Murillo daalt van zo’n 3000 meter naar 0. Dit is duidelijk merkbaar aan de temperatuur. Waar het in Murillo aangenaam warm was, is het met zo’n dikke 30 graden plus, aangenaam heet op de doorgaande weg richting Ibague. De wind werkt hier als een fohn en van verkoeling is alleen sprake als je eerst stilstaat, het zweet door laat breken en vervolgens gaat rijden. Deze verkoeling duurt echter ook maar voor even en voordat je het weet is de wind weer meer een last dan een verkoeling.

Aangezien de weg vooral in beslag wordt genomen door langzaam rijdende vrachtwagens is het zaak om deze zo snel mogelijk voorbij te stuiven. Verkeersregels zijn hierbij niet relevant. Sterker nog, de verkeersregels ben ik al heen lang geleden vergeten. Zodra ik een inhaalactie inzet over een doorgetrokken streep en met een aantal keer de toegestane snelheid tripleer, nadert er net een politiemotor van de andere kant. De politiemotor komt dichterbij en zal door mijn positie op de weg moeten uitwijken. Ik krijg echter niet de indruk dat de politie hier in Colombia iets van mij moet. Gedwee wijkt de politiemotor met passagier uit en laat mij ongestoord mijn gang gaan. Het gas moet er echter al weer snel af, want er volgt weer een nieuwe optocht van vrachtwagens. Het inhaalriedeltje begint weer opnieuw en daarmee is het bochtenplezier alweer snel over. Rond half 6 beland ik uiteindelijk in Pereira en bij het eerste de beste hotel strijk ik neer. De motor verdient rust en vooral nieuwe olie. Zowel offroad als onroad is de XT goed ge(mis)bruikt.

‘s Avonds is het tijd voor wat vertier. Als ik de nachtclub binnenloop valt het me meteen op dat de hele tent is gevuld met tafels en stoelen. De tafels zijn gevuld met flessen sterke drank en iedereen danst aan de eigen tafel. Ruimte om rond te lopen is er niet meer. Ik besluit aan de bar te gaan staan, maar ook dat lijkt niet gebruikelijk. Ik word al snel verwezen naar een andere plek. Vanuit mijn hoek kijk ik naar de dansende en zingende massa. Navraag leert me dat de aanwezige zanger een grote naam is in Colombia en de hele club gaat dan ook uit z’n dak. De lichamen schuren langs elkaar en ik sta met een biertje in de hand het geheel maar een beetje schaapachtig aan te gapen. 20160221_152752 Blijkbaar valt dat op, want al snel word ik door een stel gewenkt en word ik voorzien van aguardiente. Na wat dansles voor mij, besluiten we naar een andere club te gaan. Ook daar vliegt de aguardiente er doorheen en kan ik mijn nieuwe opgedane danskennis in de praktijk brengen. De tijd vliegt en voordat ik het weet ontwaak ik met al mijn kleren nog aan naast een fles aguardiente in mijn bed. Het resultaat van weer een goed Colombiaans feestje!

2 thoughts on “Colombiaans feestje”

  1. Bart, het is altijd een plezier om je te volgen. Prachtige verhalen en geweldige foto’s.
    Af en toe een stomme koe moet kunnen, er moet toch iets zijn dat je plaagt (als de politie het niet doet) 🙂
    Is er geen film(pje) gemaakt van die swingende Nederlander?
    Groetjes OetNee

    1. Dank je! Nee gelukkig is er bij mijn weten geen filmmateriaal. Kan je niemand aandoen lijkt me! 😉

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *