Complete witte leegheid!

Gewaarschuwd voor de onvriendelijke en de racistische houding van de Bolivianen ga ik de grensovergang aan. De grens is nog gesloten, maar er heerst al een aardige bedrijvigheid. Bakfietsen afgeladen met vissen worden van de ene kant van de afzetting naar de andere kant doorgeschoven. De bakfietsen worden vervolgens over de afzetting getild en weer opgeladen. Aangezien ik mijn paspoortstempels moet hebben van de douane, lijkt de grens alleen voor mij te bestaan. Ik sta in een lekker ochtend zonnetje het geheel te aanschouwen. Aan de andere kant van de weg is een oud vrouwtje een stoep aan het vegen. Met een geschatte leeftijd van 285 lijkt ze nog aardig vitaal. Iedereen die het waagt om over haar stoep te lopen kan een tik met de bezem of in ieder geval een scheld cannonade verwachten. Als het douanekantoor dan open gaat ben ik de eerste en enige klant.

Verbazingwekkend genoeg word ik ook aan de Boliviaanse grens allervriendelijkst geholpen. Het enige dat iets van vijandigheid uitstraalt is een aanwezige hond. Vakkundig houdt een militair de hond uit mijn buurt. Mijn persoonlijke bewaker geeft me instructies over de gang van zaken bij de grens en binnen no-time ben ik officieel in Bolivia.

Het doel is om in Bolivia Salar de Uyuni te bezoeken of beter gezegd, de op een na grootste zoutvlakte ter wereld. Na mijn Peruaanse Sol gewisseld te hebben voor de Boliviano stap ik op en rijd het binnenland van Bolivia in.

Al snel doemt in de verte de hoofdstad van Bolivia op, La Paz. Het is nog erg vroeg en vanwege de weinige Bolivianos die ik op zak heb, heb ik besloten om een plek te zoeken om mijn tent op te zetten. Ik probeer het centrum van La Paz dan ook te vermijden en rijd langs de stad richting het zuiden. Net buiten het centrum van de stad zet ik de motor uit bij een tankstation. De stationbeambte begroet me vriendelijk.

“Waar kom je vandaan?”
“Nederland.”

De jongen kijkt naar mijn kenteken voert een aantal gegevens in en vraagt nog een aantal zaken, waaronder mijn paspoortnummer. Voor mij vreemde vragen, waar ze mijns inziens weinig aan hebben bij een tankstation.

“Dat moeten we allemaal registreren.”

De jongen gooit mijn tankvol.

“Dat is dan 130 Bolivianos”

De pomp leest duidelijk de helft af, dus ik kijk hem verbaasd aan.

“Je bent een buitenlander, dus betaal je extra.”
“Sorry? Waarom zou ik extra betalen! Ik betaal hetgeen op de pomp en niet meer dan dat.”
“Nee, je moet een extra percentage betalen als buitenlander. Allemaal politiek mijn vriend.”

De jongen komt aaardig geloofwaardig over en het hele registratieverhaal doet enigszins vermoeden dat dit inderdaad standaard is. De bon die hij mij overhandigt doet dit vermoeden nog eens versterken, dus ik betaal met enige tegenzin het bedrag dat wordt aangegeven op de bon.

Tijdens het betalen kom ik er ineens achter dat ik te weinig geld heb gekregen bij het geldwisselkantoor bij de grens. Mijn onoplettenheid bij de grens geeft me dus nog een extra financiele tegenslag.

Enigszins chagrijnig zet ik mijn reis voort. IMGP2810 De saaie geasfalteerde weg komt mijn humeur niet echt ten goede. Echter, als bij donderslag bij heldere hemel slaat mijn humeur om.

“Hey cool, de dakar komt hier!”

Terwijl ik een foto maak begroeten de mensen me vriendelijk en zwaaien me vanuit hun auto toe. Hoezo onvriendelijke Bolivianen?

De saaie geasfalteerde weg irriteert me niet meer en ineens realiseer ik me dat ik toch wel weer door een hele fantastische omgeving rijd. Mijn financiele tegenvaller is weer helemaal vergeten en met een grote grijns vind ik een ideale plek voor de nacht.

IMGP2803

De volgende dag gaat het verder naar het zuiden. Af en toe verlaat ik de asfaltweg om een stuk onverhard mee te pakken. IMGP2862 De aanwezige lama’s kijken me verbijsterend aan of stuiven aan de kant. Af en toe stop ik even om naar een groep flamingo’s te kijken. Woestijn wordt afgewisseld met groene oases en de asfaltwegen wissel ik af met stukken gravel. Waar ik hier ook rijd, ik ben altijd in de aanwezigheid van een vulkaan en/of lama’s. IMGP2854 Een fantastisch mooie en indrukwekkende omgeving! Als ik dan uiteindelijk de zoveelste heuvel over rijd, zie ik ineens in de verte de horizon wit oplichten…………….de zoutvlakte!

Ik neem de afslag en rijd Uyuni binnen. Na een maaltijd genuttigd te hebben rijd ik de laatste kilometers naar de zoutvlakte. IMGP2936 Voor me verschijnt een uitgestrekt wit landschap. Her en der liggen plassen water op het zout, waardoor ik steeds minder gemotiveerd raak om de zoutvlakte op te gaan. De motor moet nog even mee en een gang door zoutwater is niet echt bevorderend. Toch kan ik het niet laten om na al die kilometers toch de zoutvlakte te betreden. IMGP2915 Een motorrijder in complete witte leegheid.

Na een uurtje spelen, krijg ik de kriebels van al het aangekoekte zout, dus ik besluit om zo snel mogelijk een locatie te zoeken om mijn motor te wassen. Zodra ik het tweede dorpje binnenrijd en nog steeds geen wasserij ben tegengekomen, besluit ik maar om wat flessen water te kopen om in ieder geval het ergste ervan af te spoelen.

Met de gekochte flessen water ben ik druk doende om met het zout van de motor te wassen. In de verte zie ik een motorrijder aankomen stuiven. De motorrijder stopt naast me en schud me vriendelijk de hand. De man blijkt een lokale bewoner te zijn en na het aanschouwen van mijn werkzaamheden verwijst de man mij al snel door.

“Je kan hier verderop je motor laten wassen. Volg mij!”

Ik volg de man en bij een huis komen we tot stilstand. Er blijkt inderdaad een wasserij te zijn en de motor wordt ontdaan van het zout. Met een schone motor kan ik weer op pad. Alhoewel….de motor start niet meer! Ik laat de motor even een half uurtje staan, praat wat met de aanwezigen en probeer het vervolgens nog eens. De motor start in een keer en ik kan richting de grensovergang met Chile dit keer.

Over een weg met een mix van asfalt en gravel raas ik naar het westen. Aan de rechterkant zie ik langzaam de zon ondergaan boven de zoutvlakte. Aan mijn linkerkant zie ik de woestijn aan mij voorbij gaan. IMGP2944 De woestijn lijkt een ideale omgeving om de nacht door te brengen. Morgen zal het laatste stuk naar de Chileense grens af worden gelegd.

Over grote hoogtes rijd ik over gravelwegen richting het westen. Soms doet het vermoeden dat ik door een maanlandschap rijd. IMGP3019 Na volgens de kaart het laatste dorpje gepasseerd te hebben, krijg ik ineens de natuurlijke aandrang om wat onwenselijke stoffen af te stoten. Er zit niets anders op: wildpoepen! Om mezelf even te verwennen besluit ik om bij een Oase van de weg af te gaan, een kilometertje te offroaden om vervolgens achter een bosje op de hurken te gaan. Met een perfect uitzicht bevrijd ik mezelf van het enige ongemak die ochtend.

IMGP2970

Na nog een honderdtal kilometer doemen er ineens een aantal gebouwen op. Ik kom aan bij een verlaten grensovergang. Ik lijk weer de enige ‘klant’ en voordat ik het weet sta ik in Chile. Aangezien ik in Bolivia nog maar geld over had voor een liter benzine, heb ik op reserve Chile weten te bereiken. Het is dan ook tijd om eerst op zoek te gaan naar benzine. Een snelle gang door het dorp leert me dat er geen regulier tankstation is.

“Is hier ergens een tankstation?”
“Nee, in de volgende stad op zo’n 200 kilometer afstand.”
“Kan ik hier niet ergens benzine krijgen?”
“Rijdt die straat in en bij het rode huis verkopen ze benzine.”
“Kan ik hier ook ergens pinnen?”
“Nee, hier is geen bank.”

Ik heb nog een aantal dollar, dus hopelijk accepteren de mensen van het rode huis ook dollars. Op weg naar het rode huis, zie ik een kever langs de kant van de weg staan. De Duitsers hebben duidelijk problemen met de auto en ik stop dan ook om even een praatje te maken. We wisselen wat verhalen uit en niet veel later komt er een monteur aan om de auto aan een onderzoek te onderwerpen. Ik wens de Duitsers succes en ga verder met mijn zoektocht naar benzine. Al snel kom ik bij een rood huis en daar blijken ze inderdaad voor een ‘schandalig’ hoog bedrag benzine te verkopen.

“Ik heb nog maar 30 dollar en daar wil ik graag benzine voor.”

Ik betaal de man 30 dollar voor, na een rekensom die minstens een uur duurt, 15 liter benzine. De man loopt weg en komt met een grote jerrycan terug. Terwijl de man benzine in mijn tank wil gieten, komt het Duitse meisje schreeuwend aanrennen.

“Wacht! Wacht!”

Buiten adem doet ze haar verhaal.

“Ze hebben in plaats van benzine, parafine in onze auto gegoten. Vandaar dat de Kever het niet meer doet. Controleer eerst even wat de man er nu in gaat gieten.”

De man houdt de jerrycan onder mijn neus en ik herken de geur van benzine. De man bevestigt dit nog eens en giet zo’n 15 liter in de tank.

“Dat is dan nog eens 2 dollar extra.”
“Uhm…….ik heb net 30 dollar betaald met de mededeling dat ik niet meer geld heb!”

De man stottert wat en uiteindelijk loopt de man chagrijnig weg. Ik kan in ieder geval weer op weg met een liter benzine ‘gratis’. Ik tevreden beginnen met het verkennen van een nieuw land, Chile!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *