De woestenij van Chili!

Zand, zout en stenen! Chili lijkt alleen maar te bestaan uit woestijn. Flamingo’s staan in het schaars aanwezige water en over de zoutvlaktes struinen groepjes lama’s. Een wonderbaarlijk landschap strekt zich voor me uit. IMGP3172 Na de eerste verwondering begint echter na een paar uur ook de verbazing toe te slaan. Op rechte stukken glad asfalt, door het niets, passeer ik met enige regelmaat een monument voor een overledene en staan er gestripte of uitgebrande auto’s midden in de woestijn.

Ik rijd verder over rechte stukken asfalt. Her en der liggen er aanlokkelijke paden in de woestijn. IMGP3102 Het lijkt hier in ieder geval niet moeilijk om een plek voor de nacht te vinden. Zodra de zon dreigt onder te gaan, neem ik dan ook een pad die me over een heuvel heen leidt. Het grind spat alle kanten op en staand op de stepjes beklim ik de heuvel. Op de top van de heuvel kijk ik naar een heuvelachtig woestijnlandschap. Genoeg ruimte om de tent op te zetten.

Zodra ik een mooi vlak stuk grond heb gevonden, zet ik de tent op en maak een vuur met het in de omgeving gevonden hout. Geknetter van het vuur en de enkele windvlaag zijn de enige geluiden die hier nog doordringen.

IMGP3165

De volgende dag herhaalt de dag zich; rechte wegen en woestijn. Als hoogtepunt staat er ineens midden in de woestijn een stukje kunst in de vorm van een grote hand. IMGP3100 Voor de rest is de rit weinig enerverend en met de aanhoudende wind voornamelijk erg vermoeiend.

Aan het eind van de middag begint er echter een verandering in de omgeving te onstaan. Waar ik de dag ervoor nog weinig moeite had om een kampeerplek te vinden, is nu ineens de hele omgeving afgezet met hekken.

‘Beschermde flora!’

Achter de hekken bevind zich een grote vlakte met her en der een bosje. Niet iets om te beschermen lijkt me. Tientallen kilometers rijd ik langs de afzetting om een doorgang te vinden voor mijn motor. Zodra ik bij een afslag kom, die naar een tiental kilometer verderop gelegen dorp leidt, zie ik mijn kans schoon en stuur het gravelpad op. Een wirwar van sporen leiden de open vlakte op. Ik kies een spoor en besluit na een kilometer mijn eigen spoor te trekken om zover mogelijk van de doorgaande weg mijn tent op te zetten. In complete verlatenheid val ik die nacht weer in slaap.

IMGP3186

Na een aantal dagen van woestijn afgewisseld met steden beland ik uiteindelijk in Santiago. Tijd om weer wat reserves in te slaan. Mijn in Peru geplofte binnenband moet vervangen worden, ik moet olie hebben en mijn olietrechtertje is gesneuveld.

“Hallo, ik moet een ‘ding’ hebben om olie in mijn motor te kunnen gieten.”

Ik heb mijn huiswerk slecht gedaan en heb geen idee wat het woord voor trechter is. De rest van mijn Spaans lijkt ook van dubieuze kwaliteit, want ik krijg drie paar vragende ogen op me gericht.

“Een ‘ding’ voor olie voor mijn motor.”
“Een filter?”
“Nee om olie in mijn motor te doen.”

Met handgebaren bekrachtig ik nog eens mijn wens.

“Nee, we hebben geen onderdelen voor motoren.”

Ik besluit het hier bij te laten en het nog eens bij een andere zaak te proberen. In een winkel waar ze olie verkopen staat de verkoper met een pen in zijn hand wat in een schrift te kladderen. Tijd voor pictionary.

“Mag ik uw pen even lenen?”

Ik gooi al mijn creativiteit op papier en de man snapt meteen wat ik moet hebben. Met olie en een trechter rijker verlaat ik uiteindelijk weer tevreden de winkel. Tijd voor koffie!

Tijdens het nuttigen van een bak koffie ontmoet ik Jeimy. Voorzien van een blauw oog en andere verwondingen en blauwe plekken, lijkt ze met haar 1.60 net een smurf. Toevallig dat ik nou net het woord smurf heb geleerd in het Spaans, dus we zijn al snel vrienden.

De volgende dag geeft ze me een rondleiding door het centrum. Af en toe komt Jeimy daar een bekende tegen.

“Dit is een vriend van me.”

Ik krijg een knuffel en een zoen. We lopen verder en Jeimy schiet een man op straat aan. Ze praten wat en bij het afscheid geeft ze ook de man een knuffel en een zoen.

“Bekende van je?”
“Nee, hoezo?”

Zuid-Amerikaanse warmte! Waar je ook komt in Zuid-Amerika, de mensen lijken heel open, vriendelijk en toeschietelijk.

Jeimy is op zoek naar een specifieke winkel en vraagt daarbij hulp aan een voorbij lopend meisje. In rap Spaans worden er woorden uitgewisseld en wordt er gelachen. Ik heb geen idee waar het gesprek over gaat. Mijn volle aandacht is nodig om niet al teveel te staren naar het perfect gevormde lichaam van de Colombiaanse.

Ineens word ik uit mijn gedachten wakker geschud door twee glimlachende gezichten die me aankijken. De Colombiaanse blijkt erg hulpvaardig.

“Ik loop wel even met jullie mee.”

Al kletsend lopen de twee vrouwen voor me, terwijl ik er braaf achter aan huppel.

“Hij is knap he?”
“Ja, mooie ogen! Zijn jullie een stel?”
“Nee….nog niet!”

De Colombiaanse kijkt glimlachend om. Nadat we bij de gezochte winkel arriveren neemt de Colombiaanse afscheid met een knuffel en een zoen.

De volgende dag besluit ik om verder te rijden naar het zuiden. Jeimy gaat met vrienden naar het strand en vraagt of ik niet met hen mee wil. Met de motor rijd ik achter de auto aan en ‘s avonds komen we aan in het strandhuisje van Jeimy’s vrienden. De zomer maakt langzaam plaats voor de winter, dus echt behagelijk strandweer is het niet.

Volgens veel mensen is de weg door Patagonie, Carratere Austral, de mooiste weg van Chile. Vanwege de merkbare kou aan het strand, besluit ik dan ook maar om mijn motor te pakken en naar het zuiden te gaan. Voordat de winter toeslaat wil ik in Ushuaia geweest zijn.

Zodra ik bij een tankstation kom, laat ik de motor weer volgooien en doe ik mijn plichtmatige controles.

‘Er zit helemaal geen olie meer aan het peilstokje?!’

Onmogelijk! Een paar honderd kilometer geleden heb ik de olie nog bijgevuld en nu is het alweer verbruikt. Ik speur naar aanwijzingen dat er ergens olie lekt, maar kan niets ontdekken. Na een lange zoektocht naar de juiste olie, vul ik het oliereservoir weer af.

Zodra ik bij de volgende controle bemerk dat er weer een significante hoeveelheid olie verbruikt is, begin ik toch wat zenuwachtig te worden. Met een strak stramien van tanken, olie peilen en olie bijvullen rijd ik verder. De motor rijdt niet anders dan anders en vanwege het ontbreken van een lokale Yamaha dealer, besluit ik om het nog even aan te zien en gewoon verder te rijden.

Na een saaie gang naar het zuiden zie ik dan eindelijk de eerste bewegwijzering met de naam ‘Carratera Austral’. P1020739 De weg verandert in een bochtig slingerweggetje langs de kust. Al snel stopt de weg en is het wachten op een pontje die me naar de overkant brengt. Volgens de schipper haal ik de, op een tiental kilometer verderop gelegen, pont vandaag niet meer. Ik besluit dan ook om het eerste de beste bospad in te sturen en om mijn tent op te zetten.

“Shit, het is hier een grote moerrasbende!”

De achterband slipt wat weg en blijkt al snel niet het meest ideale rubber voor deze ondergrond. Om toch nog enige houvast te hebben stuur ik de motor door een aantal kleine bossages om uiteindelijk de motor op een goede parkeerplek tot stilstand te brengen. Ik zet de tent op en installeer mezelf voor een nacht in het bos. Terwijl ik hoop dat er niet al teveel water meer uit de lucht komt vallen, begint het na een aantal minuten al te kletteren op het tentzeil. Dat belooft morgenvroeg nog wat voor de begaanbaarbeheid van het pad richting de doorgaande weg.

IMGP3196

‘s Ochtends word ik wakker in een nog grotere modderpoel. Zodra de regen opgehouden lijkt te zijn, pak ik de boel snel op en start de motor. De motor slaat aan om na een meter door de modder weer uit te vallen. Ik probeer de motor weer te starten, maar met geen mogelijkheid slaat de motor weer aan. Ik laat de motor even rusten om het na een uurtje wachten weer te proberen. Ik probeer het net zolang tot de accu het ook begeeft. De Tenere heeft er geen zin meer in!

Met een lege accu sta ik langs de kant van de weg te liften. De eerste voorbijganger stopt en rijdt me naar het dichtsbijzijnde dorpje. In het dorpje schiet ik de eerste persoon aan die ik zie. De man laat me mijn accu opladen, terwijl de man weer verder gaat met zijn werkzaamheden. Terwijl mijn accu aan het opladen is, ga ik op zoek naar een plek om een koffie te drinken.

“Nee, in het dorp kan je geen koffie krijgen. Je moet een aantal kilometer die kant oplopen en vervolgens kom je bij een restaurant.”

Aangezien ik toch moet wachten en het droog weer is, besluit ik de wandeltocht aan te gaan. Al snel word ik van achteren genaderd door een luid toeterende pickup. De man die me de weg naar het restaurant wees, gaat naar huis om te lunchen en ik kan bij hem wel een kop koffie krijgen. Na een kop koffie word ik vervolgens weer bij mijn accu afgeleverd.

Teruggekeerd bij de motor probeer ik met een vers opgeladen accu nogmaals te starten. De motor dreigt aan te slaan, maar al snel komt er een verontrustend geluid uit de motor. Mijn conclusie is dat dat niet goed kan zijn en dat de motor het zonder goede diagnose en reparatie niet gaat doen. De Tenere behoeft vakkundige verzorging. Het probleem is echter, hoe vind ik professionele hulp terwijl ik met de motor midden in een moeras sta. Ik haal de bepakking van de motor en wachtend op een lift van een toevallige voorbijganger zit ik langs de kant van de weg te wachten.

Al snel komt er met hoge snelheid een pickup over de heuvel aangescheurd. De man ziet me wenken, zet een slip in en komt vervolgens vol gas weer achteruit gereden. Lang leve de pickup, want mijn spul wordt achterin geflikkerd en we zetten koers naar het dichtsbijzijnde dorp. Ik laat al mijn spullen achter bij een hostel en ga op zoek naar een monteur.

Het blijkt dat ik me bevind in een of ander gat en dat de eerste stad zo’n 100 kilometer verderop ligt. 20160407_183547 De vrouw van een automonteur doet een belrondje en al snel staat er een kleine vrachtwagen voor het huis om mijn motor uit het moeras te halen. Mijn spullen worden opgeladen en we zetten koers naar Puerto Montt.

Vlakbij een motorgarage worden ik en mijn bezittingen bij een hotel uitgeladen. De volgende dag blijkt de Yamahadealer geen tijd te hebben om naar mijn motor te kijken. De man belt wat rond, maar krijgt geen gehoor bij andere garages. Er wordt me sterk afgeraden om naar een andere garage in Puerto Montt te gaan. Aangezien ik ook de oorzaak van mijn olieverbruik wil achterhalen, en met mijn eerdere ervaringen met monteurs in zuid-amerika in het achterhoofd, besluit ik dan ook maar om te wachten.

4 thoughts on “De woestenij van Chili!”

  1. Hé Bart,

    Ik lees dat het je nog steeds goed gaat. Met de motor wel iets minder, maar toch. Het blijft fantastisch om al je verhalen te lezen. Volgens mij heb jij je roeping na deze reis wel gevonden. ‘Douane beambte!’ Haha. En anders wel freelance schrijver voor de Moto73. 😀

    Veel succes met het bereiken van Ushuaia. Hopelijk is de Tenere nog te repareren.

    1. Joooh Niels,

      Ja het gaat met mij prima. Word een beetje moe van het wachten, maar dat is het ook wel ;). Hopelijk kan ik eind volgende week weer verder. Echter niet meer naar Ushuaia, ik prefeer toch iets warmer weer. Waarschijnlijk steek ik door naar het oosten door Argentinie, Paraquay, Uraguay en Brazilie.

    1. De staat van de motor is nog steeds afwachten. Ze zijn hier nogal van het ‘misschien’ en ‘waarschijnlijk’. Ik heb nu bij een andere garage in een andere stad geinformeerd en daar kan ik dinsdag terecht (zonder het gebruik van het woord ‘misschien’ en ‘waarschijnlijk’). Nu nog hopen dat het transport goed komt naar die stad, want daar werd wel het woord ‘waarschijnlijk’ gebruikt! :’) Kortom, het blijft afwachten en afzien. In Puerto Montt vieren ze geen koningsdag. Had ik beter in Cusco kunnen zitten, daar schijnt wel een oranje feest te zijn geweest.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *